شعر فارسی آیات غمزه

امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 16 Dec 2025 05:20:00 GMT

نام من عشق است،آیا می شناسیدم؟
حسین منزوی

فرشی به زیرِ پایِ تو از سبزه زار بود
من بودم و تو بودی و فصلِ بهار بود

افتاده بود ماه، در آغوش جویبار
خیره، نگاه ما به دلِ جویبار بود

زلفت نمی گذاشت ببینم تو را درست
من تازه کار بودم و او کهنه کار بود

از من هزار پرسشِ پوشیده داشتی
انگار شب نبود که روزِ شمار بود

با هم گره زدیم به نرمی دو سبزه را
دل در درون سینه ی ما بی قرار بود

دستانِ ما به گرمیِ هم احتیاج داشت
چشمان ما به سُکرِ تماشا دچار بود

دل هایِ سر به راهِ من و تو در آن بهار
مانند باد کولی و بی بند و بار بود

با من کنار آمده بود آن شب آسمان
آن شب مرا بهشتِ خدا در کنار بود
::
زیرِ درختِ توتِ کهنسالِ دهکده
یک بوسه چیدم از دهنت؛ آبدار بود

رقصِ نسیم و هلهله ی جوی و بوسه، گل
جشنی به زیرِ توتِ کهن برقرار بود

یک قلبِ تیر خورده بر این تک درختِ پیر
از روز هایِ غربتِ من یادگار بود

بی کار یک نفس ننشستیم تا سحر
فصلِ بهار، فصلِ سفر، فصلِ کاربود

::
گفتی به غیرِ تو به کسی دل نبسته ام
گفتی ولی دروغ! دلت شرمسار بود

نورِ زُلالِ ماه و چراغِ نگاهِ تو
غیر از دروغِ تو همه چیز آشکار بود
::
رنگ از رخِ شکفته ی شب داشت می پرید
خورشید، نیمه رخ به سرِ کوهسار بود

خورشید، کنجکاو سَرَک می کشید و باز
وقت وداع و گریه ی بی اختیار بود

خورشید آمد و شبِ ما را سیاه کرد
خورشید آمد و دل ما در غبار بود
::
از دوردست، شیهه ی اسبی شنیده شد
ما را کدام حادثه در انتظار بود؟!

اسبی که آمد و به جدایی کشاندمان
اسبی که رفت و برد مرا! بی سوار بود!
::
امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت
امسال مثلِ لاله دلم داغدار بود

امسال دارِ قالیِ ما بی شکوفه ماند
نعشِ هزار خاطره بر رویِ دار بود

یا گل نداده بود نهالِ گلی به باغ
یا چشم هایِ خیسِ من امسال تار بود

امسال آن درختِ تنومندِ توتِ پیر
باری نداد و داد اگر، مرگبار بود
::
ای دخترِ دهاتیِ شاداب و سربه زیر
امسال بی تو دهکده بی آبشار بود

شالِ سپید و صورتی و سبز و آبی ات
آویخته به سینه ی خشکِ کَوار بود

بی تو کدام چشمه؟ چه سبزه؟ کدام گل؟
کارِ دلِ یتیم من امسال زار بود
::
جای تو بود خالی و دستِ غریب من
بی روح و سرد، بر سرِ سنگِ مزار بود

من و تو مثل همیم ای زلال تاجیکی

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 16 Dec 2025 04:50:00 GMT

سفر مرا به درِ باغِ چند سالگی ام برد
سهراب سپهری

نشست و گفت: کجا می رویم ما یارا
سفر، برادر من، می برد کجا مارا؟

سلام کردم و کفتم شمال، تا دریا
به طنز گفت که ما دیده ایم دریا را

به لحن روشنِ تاجیک شرحمان می داد
شکوهِ شهرِ سمرقند را، بُخارا را

صفای لهجه ی گرمش به یاد می آورد
سرود هایِ متونِ کهن، اوستا را

نوای رودکی و فرّ و هنگِ فردوسی
سرودِ باربَد و زخمه ی نکیسا را
::
به رسم «بیت بَرَک» بین ما مشاعره بود
«صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را»

به پارسّیِ سره، سرخوشانه، شعری خواند
چنان که وسوسه می کرد روح نیما را

فشرد دست مرا: «گپ بزن! بخوان!»گفتم:
«مجال نطق نمانده زبان گویا را»

به پاسِ گفت بخوان تا به گفته ی حافظ
«سرودِ زهره به رقص آورد مسیحا را»
::
سؤال کرد که: «دانای وخش مولاناست؟»
ندیده بود خودش را -بزرگِ دانا- را

به پاسخ آمده گفتم بپرس از آیینه
یقین که آینه حل می کند معّما را
::
تماس داشت مدام از دریچه ی اتوبوس
شمالِ سبز و رها را، شمال زیبا را

کجاست کوه دماوند؟ یک سره می گفت
نشان دهید به من آن بلند بالا را

نشان دهید که آتشفشانِ خاموشم
نشان دهید به من پیرِ پای برجا را
::
به وجد آمده بود از غرورِ بالغِ کوه
چه پیر کوه سترگی! خوشا تماشا را!

گریخت از من و با کوهِ پیر خلوت کرد
بهانه کرد ظریفانه تنگیِ جا را

چه قدر فاصله افتاد بین ما – گفتم-
نگاه کرد که بردار فاصله ها را

کدام فاصله آیا؟ مگو مگو بس کن
«فراغت از تو میسّر نمی شود مارا»

من و تو بر سر یک سفره نان نمک خوردیم
چگونه گُم کنم آن خاطرات پیدا را؟

گذشته ی من و تو، از شکوه سرشار است
بهل ندیده بگیرد، ببخش دنیا را

هنر به دست من و تو سپرده همسایه!
کلیدِ روشنِ دروازه های فردا را

«دوباره قسمتِ ابن السّلام خواهد شد»
اگر جنون نکنی باز عشقِ لیلا را
::
چه قدر صاف، چه بی تاب زمزمه می کرد
رفیق سنّی ما نامِ پاکِ مولا را
::
به انتهایِ سفر می رسیم، آنک شهر
چگونه تاب بیارم دوباره غوغا را؟

کجا مسافرِ شاعر؟ کجا؟ مرو، برگرد
بگیرد دستِ من، این دست هایِ تنها را
::
من و تو مثل همیم ای زلال تاجیکی
کدام فتنه جدا کرده، این چنین مارا؟

ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 Dec 2025 04:48:00 GMT

تاکی دل من چشم به در داشته باشد؟
ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

آن باد که آغشته به بویِ نفسِ توست
از کوچه ی ما کاش گذر داشته باشد

هر هفته سر خاک تو می ایم، امّا
این خاک اگر قرصِ قمر داشته باشد

این کیست که خوابیده به جای تو در این خاک؟
از تو خبری چند مگر داشته باشد

خاکستری از آن همه آتش، دل این خاک
از سینه ی من سوخته ترداشته باشد
::
آن روز که می بستی بارِ سفرت را
گفتی به پدر، هرکه هنر داشته باشد

باید برود، هر چه شود گو بشو و باش
بگزار که این جاده خطر داشته باشد

گفتی نتوان ماند از این بیش، یزیدی ست
هر کس که در این معرکه سر داشته باشد

باید بپرد هر که در این پهنه عقاب است
حتّی نه اگر بال و نه پر داشته باشد

کوه است دل مرد، ولی کوه نه هر کوه
آن کوه، که آتش به جگر داشته باشد

کوهی که بنوشد، بمکد، شیره ی خورشید
کوهی که ستاره، که سحر داشته باشد

آن کوه که نایاب ترین معدنِ دُر اوست
آن کوه که در سینه گهر داشته باشد

کوهی که جوابت بدهد هر چه بگویی
کوهی که در آن نعره اثر داشته باشد

کوهی که عبا باشدش از شعشعه ی نور
عمّامه ای از ابر به سر داشته باشد

آن کوه که یاقوت، که یاقوتِ شهادت
در دامنه، در کتف و کمر داشته باشد

این تاک که با خونِ شهیدان شده سیراب
تا چند، در آغوش، تبر داشته باشد

دردا اگر از خوشه ی این شاخه ی سرشار
بیگانه ثمر چیده و برداشته باش

باید بروم هرچه شود گو بشو و باش
بگذار که این جاده خطر داشته باشد

عشق است بلای من و من عاشقِ عشقم
این نیست بلایی که سپر داشته باشد
::
رفتی و من آن روز نبودم، دل من هم
تا با تو سرِ سیر و سفر داشته باشد

رفتی و زنت منتظرِ نو قدمی بود
گفتی به پدر «کاش پسر داشته باشد»

گفتی که پس از من چه پسر بود چه دختر
باید که به خورشید نظر داشته باشد

باید که خودش باشد، آزاده و آزاد
نه زور و نه تزویر و نه زر داشته باشد

::
اینک پسری از تو یتیم است در اینجا
در حسرت یک شب که پدر داشته باشد
::
برگرد، سفر طول کشید ای نفس سبز!
تا کی دل من چشم به در داشته باشد؟

از صبح تا شب، کار

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 Dec 2025 04:43:00 GMT

گلایه مندم اگر زیستن به مزبله را
خدا به پای من از عمر من حساب کند
غ. ر. شکوهی

از صبح تا شب، کار
شب تا سحر، بیدار

صبح از تَلَف لبریز
شب از اَسَف سر شار

در پیش رو درّه
در پشتِ سر دیوار

بی تابی و تردید
تنهایی و تکرار

از خوشتن مأیوس
از آینه بیزار

همواره ناموزون
همواره ناهموار

بی عارتر از ننگ
بی ننگ تر از عار

ناباوری، شبهه
آشفتگی، انکار

با زندگی درگیر
با مرگ در پیکار

با زندگی -این رند-
با مرگ -این عیّار.

حیران و سرگردان
در کوچه و بازار

با سنگ ها صحبت
با سایه ها، دیدار

دلشوره، ویرانی
آوارگی، آوار

هِی پّله، هِی پرده
هِی پیله، هِی پندار
::
گاهی، فقط گاهی
یک لحظه شاعروار

یک لحظه ی خالی
از هولِ کار و بار

آن هم پُر از تشویش
آن هم پر از آزار

یک لحظه، آن هم کور
یک لحظه، آن هم تار

یک لحظه و زخمی
یک لحظه و بیمار

یک لحظه و سنگین
یک لحظه و دشوار...
::
هاوار ای هاوار!
هاوار ای هاوار!

با سلام و عرض احترام آه حضرت رضا سلام

عباس سودایی — Mon, 06 Jun 2022 06:30:00 GMT

با سلام و عرض احترام
آه حضرت رضا سلام

آفتاب گرم بی دریغ!
ماه کوچه های بامرام!

روستایی ام مرا ببخش
می زنم صدا تو را به نام

تربت تو مسجد النبی!
دیدن تو مسجد الحرام!

هم تویی زمین کربلا
هم تویی خرابه های شام

روزگارتان چگونه است؟
باد روزگارتان به کام

خنده ی سپیدتان شروع
گریه ی کبودتان تمام

حال من؟ گرفته و بد است
مثل میوه ای همیشه خام

گریه کرده ای بدون اشک؟
خوانده ای قصیده بی کلام؟

دست و پنجه نرم کرده ای
پا به پای زخم و التیام؟

قطره قطره شعر گفته ای
با ستاره های پشت بام؟

بیت های گرچه تند و تیز
با خلوص دارد این پیام:

لااقل سری به من بزن
این من شکسته سر مدام

راستی به جز برادر و
مادر و عمو و عمه هام

هم اتاقی ام رسانده است
گرم خدمت شما سلام

دست بوس تا ابد منم
لطف آن جناب مستدام

دوستدار حضرت شما
شاعری غریب والسلام...

نامه را کبوتری گرفت
رو به سوی گنبد امام

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند

علیرضا بدیع — Tue, 21 Sep 2021 05:26:00 GMT

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاییز می رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه، جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را بر ملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بیارد ـ خدا کند ـ

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند

پاییز عاشق است و راهی نمانده است
جز این که روز و شب بنشیند دعا کند ـ

شاید اثر کند و خداوند فصل ها
یک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش... صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند

تو سرو خانه ی مایی جناب رخت آویز

محسن رضوانی — Fri, 26 Feb 2021 08:28:00 GMT

بدون اینکه کسی را زخود برنجانی
تو با تمام جهان دست در گریبانی

تو سرو خانه ی مایی جناب رخت آویز!
که گفته روح نداری؟ که گفته بیجانی؟

به شاخه شاخه ی تو برگ های رنگین است
به ویژه موسم سرما و فصل بارانی

قبای لیلی و دستار من در آغوشت
تو محرمی به همه، مرد و زن نمی دانی

همیشه چرک نویس سروده های مرا
جلوتر از همه، از جیب من تو می خوانی

کلاه رفته سرت بارها و با این حال
تو هیچگاه مرا از خودت نمی رانی

ندیده هیچکسی یک دقیقه بنشینی
خمی به ابرو و چینی به چهره بنشانی

دمی نشد که تو دست از وظیفه برداری
نشد که کار کسی را کمی بپیچانی

تعجب است چرا کتف تو نمی افتد
چقدر ساکت و سخت و صبور می مانی؟

هرآنچه را که گرفتی به قرض، پس دادی
ازین لحاظ، تو سرتا قدم مسلمانی

هنوز هیچ لباسی نکرده پشت به تو
اگر غلط نکنم قبله گاه ایشانی

تمام زحمت من- ای رفیق- گردن توست
چقدر عاطفه داری! چقدر انسانی!

شكرخدا كه سايه ی تو بر سر من است

فاطمه نوری — Sun, 26 Jan 2020 07:37:00 GMT

هجده بهار رفت، زمین شرمسار توست
آری زمین که هستی او وامدار توست

آغوش خاک‌های زمین منزل تو نیست
دست خدا برآمده در انتظار توست

ماه کبود! روی نپوشانی از علی
دریای تو همیشه دلش بی‌قرار توست

باور نمی‌کنم که تو دور از دل منی
هرجا دلی شکست همان جا مزار توست

بانوی آب‌های جهان! آبروی ما
از اشک تو، عبادت تو، اعتبار توست

شکرخدا که سایۀ تو بر سر من است
چادر حجاب نیست فقط، یادگار توست

در آن سوی افق، شوری پدیدار است، می بینی؟

حمید مبشر — Tue, 19 Nov 2019 15:50:00 GMT

سحر در هاله ای از شوق، بیدار است، می بینی؟
در آن سوی افق، شوری پدیدار است، می بینی؟

نسیمی می وزد از دوردست باغ های شهر
که از عطر گل صدبرگ، سرشار است، می بینی؟

بخوان، بارانی از دروازه های شهر در راه است
اجابت صف به صف، آن سوی دیوار است، می بینی؟

میان حوض، تصویر خیال انگیز مهتابی ست
که در آغوش سرسبز سپیدار است، می بینی؟

مزار عاشقان در شعله ای از اشک، روشن بود
گمانم صبح روز وصل دلدار است، می بینی؟

جهان دری ست که درهای دیگری دارد

محمدسعید میرزایی — Mon, 05 Aug 2019 15:01:00 GMT

در این سحر که سحرهای دیگری دارد
دل من از تو خبرهای دیگری دارد

به نام مرگ، گلی آمده مرا ببرد
دلم هوای سفرهای دیگری دارد

همیشه بارِ دعا، میوه ی اجابت نیست
دل شکسته هنرهای دیگری دارد

و آخرین قدم عاشقی رسیدن نیست
که گاه عشق، اگرهای دیگری دارد

هزار مرتبه عاشق شدی ندانستی
که عشق خون جگرهای دیگری دارد

تو کوله بار، سبک کن که پشت مه گویند
پل است و درّه خطرهای دیگری دارد

تو خواب رفته ای و جز تو نیست در اتوبوس
و جاده کوه و کمرهای دیگری دارد

تویی و همسر تو، کودکان تو آن جا
همان پدر که پسرهای دیگری دارد

چه دعوتی ست که امروز میز صبحانه
شراب ها و شکرهای دیگری دارد

انار هست ولی دانه هایش ازنور است
شراب نیز اثرهای دیگری دارد

فرشته آمده تا پیشخدمتت باشد
اگر دل تو نظرهای دیگری دارد

ولی دعای من این است: تو خودت باشی
در آن جهان که دگرهای دیگری دارد

قرار نیست که با مرگ خود تمام شویم
جهان دری ست که درهای دیگری دارد

سهم ما از آسمان

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:42:00 GMT

سهم ما از آسمان
موقع عبور دسته ای پرنده
فضله ای که...
باز هم غنیمتی ست

ابن سعد انتخابی دگر کرد

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:36:00 GMT

ناگهان تیر خود را شکست و به زانو درآمد
پیش لبخند اصغر
حرمله گریه سر داد
ناگهان شمر فریاد زد
نه! نمی برّم این شط خون فصیح خدا را
ناگهان ملک ری سوخت
از سکه افتاد
ابن سعد انتخابی دگر کرد
ناگهان خولی از کوره یک ماه آورد
شست و بوسید
ناله اش کوفه را درنوردید
ناگهان لشکری حر
موج برداشت
کربلا بی دریغ از فرات آب نوشید
ناگهان صحنه را جامه ی سرخ پر کرد
جامه ی پاراه پاره دریده
تعزیه
نیمه کاره رها شد

...

حمیدرضا شکارسری — Thu, 27 Jun 2019 14:51:00 GMT

پیراهن معطر را
در اعماق پستو
پنهان می کند
و بغض را
در اعماق گلو،
راه می افتد
از بهترین چشم پزشک شهر برایش وقت گرفته اند

سکوت

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:41:00 GMT

فریاد من
بلندتر از سکوت تو نیست

ما
از جاده های بزرگ می گذریم
تا به راه های کوچک رسیده باشیم
و از راه های کوچک
تا پیاده رویی خاکی
در انتهای خود
مرا به کلبه ای برساند
که از قاب پنجره اش
به راه ها و جاده ها خیره شوم
فریاد من
بلندتر از سکوت تو نیست
سکوت تو
-خاطره ی شبی-
که در آن تمام شاعران زمین را
در اتاقی زندانی کردند

سپیده دم
در گشوده شد
و تنها کودکی را یافتند
در انبوه کاغذها.
مرگ
از مقابل در بازگشت
گفت:
من او را بارها
در برابر جوخه ی اعدام نشانده ام
بارها از حلقه ی دار آویخته ام
و هیچ جای سینه ی او را نخواهید یافت
که از زخم خنجر من خالی باشد
من مرگم
او زندگی ست
و فریاد من
بلندتر از سکوت او نخواهد بود.

کدام پل

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 11:16:00 GMT

دختران شهر
به روستا فکر می کنند
دختران روستا
در آرزوی شهر می میرند

مردان کوچک
به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ
در آرزوی آرامش مردان کوچک
می میرند

کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ کس به خانه اش نمی رسد

بدون نام

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 11:12:00 GMT

به شانه ام زدی
که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای؟
تکاندن برف
از شانه های آدم برفی؟

هر گداي دين فروشي ناصرالدّين شاه شد

عباس احمدی — Mon, 27 May 2019 19:16:00 GMT

آسماني اتفاق افتاد و مردي ماه شد
ماه نقصان يافت تا از زخم ياس آگاه شد

بوي يعقوب آمد و انگشت پيراهن بريد
يوسفي مدهوشِ نخلستان و بغضي چاه شد

ظرف شيري شد يتيم از غربت شير خدا
دست سرد كودكي از دامني كوتاه شد

ظرفِ يك روز اتّفاقات عجيبي روي داد
جُبّه‌اي پيراهن عثمان و كوهي كاه شد

نسلي از هولِ هوس افتاد در ديگ هوا
شهري از ترس عدالت خانه ارواح شد

خطّ كوفي شد جدا از خطّ و خال كوفيان
شير رفت و اكثريت باز با روباه شد

بي علي(ع) هر بي سر و پايي سري بالا گرفت
هر گداي دين فروشي ناصرالدّين شاه شد

بعدِ مولا دل فراوان بود اما عشق…نه!
بعدِ مولا زندگي زندان و اردوگاه شد

ابر مي‌تابيد و شعري قطره قطره مي‌چكيد
شاعري ممدوح خود را ديد و خاطر خواه شد

کسی که کار جهان لنگ می زند بی او

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:26:00 GMT

شبیه باد همیشه غریب و بی وطن است
چقدر خسته و تنها، چقدر مثل من است

کتاب قصه پر از شرح بی وفایی اوست
اگرچه او همه ی عمر فکر ما شدن است

چه فرق می کند عذرا و لیلی و شیرین؟
که او حکایت یک روح در هزار تَن است

قرار نیست معمای ساده ای باشد:
کمی شبیه شما و کمی شبیه من است

کسی که کار جهان لنگ می زند بی او
فرشته نیست، پری نیست، حور نیست؛ زن است

باید بفهمم تا چه حدی دوستم داری

فاطمه سلیمان پور — Sat, 19 May 2018 18:59:00 GMT

در شهر من این نیست راه و رسم دلداری
باید بفهمم تا چه حدی دوستم داری

موسی نباش اما عصا بردار و راهی شو
تا کی تـو باید دست روی دست بگذاری

بیزارم از این پا و آن پا كردنت ای عشق!
یا نوشدارو باش یا زخمی بزن كاری

من دختری از نسل چنگیزم كه عاشق شد
بیگانه با آداب و تشریفات درباری

هر كس نگاهت كرد چشمش را درآوردم
شد قصه ی آغامحمدخان قاجاری!

آسوده باش، از این قفس بیرون نخواهم رفت
حتی اگر در را برایم باز بگذاری

چون شعر هرگز از سرم بیرون نخواهم كرد
باید بـرای چادرم حرمت نگه داری

تو می‌رسی روزی كه دیگر دیر خواهد بود
آن روز مجبوری كه از من چشم برداری

همین که بهتری الحمدلله

حسین رستمی — Sat, 17 Feb 2018 23:04:00 GMT

همین که بهتری الحمدلله
جدا از بستری الحمدلله

همین که در زدم دیدم دوباره
خودت پشت دری الحمدلله

زمین بلند شد و آسمان به خاک افتاد

علیرضا محمدعلی بیگی — Thu, 28 Sep 2017 19:45:00 GMT

فلق زد و نظر آسمان به خاک افتاد
تمام روشنی کهکشان به خاک افتاد

شهید را سر ماندن نبود در ملکوت
پرنده‌تر شد و از آشیان به خاک افتاد

چکید جوهر اشراق بر صحیفه ی چشم
نوشته‌‌اند که: وقتی جوان به خاک افتاد،

زمان سیاه شد و عرش و فرش درهم ریخت
زمین بلند شد و آسمان به خاک افتاد

فرشتگان! به‌درآیید گاهِ خشم خداست
که روی ماه خدا آن‌چنان به خاک افتاد...

نوشته‌اند ولی... جرأت نوشتن نیست
چگونه جان جهان نیمه جان به خاک افتاد

شکسته است بگیرید زیر بال‌اش را
میان روضه خود روضه‌خوان به خاک افتاد

خیال نیست مَثل نیست أحسن القصص است
بر این رواق مگر می‌توان به خاک افتاد،

ولی ندید خدا را؟! گواهِ من چشمی است
که سجده‌سجده در این آستان به خاک افتاد

این بیت های در هم هندی عراقی را...

اعظم سعادتمند — Tue, 01 Aug 2017 01:47:00 GMT

از من پذیرا باش شعری اتفاقی را
از بین انبوه قوافی یک اقاقی را

شاه خراسان پای عشق و عاشقی بگذار
این بیت های در هم هندی عراقی را

بعد از تو آهوها پی صیاد می گردند
دنیا ندیده ست اینچنین سبک و سیاقی را

مستانگی ها را چگونه شرح باید داد
وقتی گرفتند از زبان شعر ساقی را

زاینده رودم در سرشتم ردّی از دریاست
تا کی بگیرم سرنوشتی باتلاقی را

آقا به من فرصت ندادند این کبوترها
در نامه بنویسم تمام اتفاقی را...

دیگر مرا تاب سرودن بیش از اینها نیست
لطفا شما بنویس از این لحظه باقی را

باد زانو می زند گلدسته را بو می کند

مریم سقلاطونی — Tue, 01 Aug 2017 01:31:00 GMT

باد زانو می زند...گلدسته را بو می کند
دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند

در لباس خادمان مهربانت، صبح ها
صحن و ایوان طلا را آب و جارو می کند

می نشیند کنج بست" شیخ حر عاملی"
یاد معصومیت آن بچه آهو می کند

تا اذان صبح..مانند نگهبان درت
ذکر برمی دارد و ...آهسته "یاهو" می کند

خادمی می گفت: با چشم خودش دیده ست باد
آن به آن مثل گلی گلدسته را بو می کند

چشم می دوزد به چشم زائران تشنه ات
دور سقاخانه و فواره "هو هو" می کند

باد عاشق.. با پر طاووس مخصوص حرم
صحن را آغشته از گلهای شب بو می کند
::
عطر نابی می وزد از کوچه باغ مرقدت
هر که می آید حرم ..این عطر را بو می کن

شیعه به شوق مرقد زهرا به قم رسید

هادی جانفدا — Mon, 24 Jul 2017 01:03:00 GMT

جایی که کوه خضر به زحمت بایستد
شاعر چگونه پیش تو راحت بایستد

نزدیک می‌شوم به تو چیزی نمانده است
قلبم از اشتیاق زیارت بایستد

بانو سلام کاش زمان با همین سلام
در آستانه در ساعت بایستد

و گردش نگاه تو در بین زائران
روی من – این فتاده به لکنت – بایستد

تا فارغ از تمام جهان روح خسته‌ام
در محضر شما دو سه رکعت بایستد

بانو اجازه هست که بار گناه من
در کنج صحن این شب خلوت بایستد؟

در این حرم هزار هزار آیه ی عذاب
هم وزن با یک آیه ی رحمت بایستد

باید قنوت حاجت بی‌انتهای ما
زیر رواق‌های کرامت بایستد

شیعه به شوق مرقد زهرا به قم رسید
طاقت نداشت تا به قیامت بایستد

آنکس که جای فاطمه در قم نشسته است
در روز حشر هم به شفاعت بایستد

تو خواهر امام غریبی و این غزل
با بیت‌هاش در صف بیعت بایستد

من واژه واژه عطر تو را پخش می‌کنم
حتی اگر نسیم ز حرکت بایستد

این شعر مست تکیه زده بر ضریح تو
مستی که روی پاش به زحمت بایستد

خنده زد تلخ که هان گمشده! این جایی باز

علی محمد مودب — Wed, 12 Jul 2017 00:54:00 GMT

خسته برگشت به خانه، زن هرجایی باز

تا شود هم نفس ساکت تنهایی باز

باز هم رو به روی آینه ی کهنه نشست

تا کند پاک ز رخ، رنگ خود آرایی باز

قطره ای اشک به سیمای سپیدش غلتید

خنده زد تلخ که هان گمشده! این جایی باز

باز کبریت به فانوس دل آشوبی زد

بلکه سرگرم شود با دل سودایی باز

خسته از شهوت دیوی که تنش را کاوید

مانده با بغض و شب و گریه و شیدایی باز

زار در بستر همواره ی هق هق ها خفت

در دلش حسرت یک نغمه ی لالایی باز

چشمت مزاحمی است که گاهی مُراحم است

محمدعلی مجاهدی — Mon, 10 Jul 2017 07:39:00 GMT

چشمت مزاحمی ست که گاهی مُراحم است

خشمت، وجود خارجی این ملجم است

زلف تو مؤمن است و یا از دیار کفر

یا زاده ی ختاست؟ خداوند عالم است

گفتی که: شعر چشم مرا آذری بخوان

این قند پارسی ست، چه جای مترجم است

دل را مخوان به حلقه ی اصحاب اعتکاف

کاین دلشده به حلقه ی زلف تو مُحرِم است

بر سردرِ بنای شهادت نوشته اند:

هر مَحرمی که خال تو را خواست مجرم است

در کار ما جفا مبر از حد که گفته اند:

قدری وفا برای دل خسته لازم است

در نامه ات، گناه فراوان نوشته اند

عاشق کشی، فقط یکی از آن جرائم است

گاهی که خنده می کنی از راه لطف نیست

از باب صاف کردن ردّ مظالم است

جایی که سیر آینه هایت جمالی اند

ما را چه احتیاج به سِیر عوالم است؟

امشب بیا سراغ عزاداری دلم

یک دسته اشک، سینه زن این مراسم است

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی...

علیرضا بدیع — Tue, 04 Jul 2017 01:34:00 GMT

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی...
اندوه بزرگی ست زمانی که نباشی!

آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی...

پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار
فیروزه و الماس به آفاق بپاشی!

ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار!
هشدار! که آرامش ما را نخراشی...

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست چه باشی... چه نباشی...

پشت این کوه، پر از دیو سپید است و سیاه

علیرضا قزوه — Sat, 24 Jun 2017 23:39:00 GMT

گرچه غم می کِشدَم سوی جهان های دگر
خنده را ترجمه کردم به زبان های دگر

عید، با آینه و سبزه و قرآن آمد
سبزم از خلوت و از جِلوت جان های دگر

سی سحر سر شد و از عشق نپرسیدم؛ چیست
فرق این یک رمضان با رمضان های دگر؟

پشت این کوه، پر از دیو سپید است و سیاه
هفت خوان طی شد و شد نوبت خوان های دگر

دشت، لبریز جوان های فرو افتاده ست
شادمانم که سوارند جوان های دگر

عید شد؛ عید... مبادا نگرانم باشید
نگران توام و دل نگران های دگر

در وداع رمضان، چشم و زبان! گریه کنید
کاشِمان چشم دگر بود و زبان های دگر

خطوط آخر نهج البلاغه ریخت به خاک

محمدمهدی سیار — Tue, 13 Jun 2017 00:10:00 GMT

امام، رو به رهایی... عمامه روی زمین
قیامتی شد -بعد از اقامه- روی زمین

خطوط آخر نهج البلاغه ریخت به خاک
چکید خون خدا در ادامه روی زمین ...

خودت بگو، به که دل خوش کنند بعد از تو
گرسنگان «حجاز» و «یمامه» روی زمین*

زمان به خواب ببیند که باز امیرانی
رقم زنند به رسم تو نامه روی زمین:

«مرا بس است همین یک دو قرص نان ز جهان
مرا بس است همین یک دو جامه روی زمین...»**

تو رفته ای و زمین مانده است و ما اینک
و میزهای پُر از بخشنامه ... روی زمین!

*«هیهات اگر طمع، مرا به گزیدن خوردنی ها کشاند، در حالی که شاید در حجاز یا یمامه گرسنه ای حسرت گرده نانی برد و یا وعده ای سیر نخورد.»(نهج البلاغه، نامه45)
** «بدانید که امام شما از دنیایش به دو جامه فرسوده و دو قرص نان بسنده کرده است»(نهج البلاغه، نامه45)

ماه مبارک رمضان روی ماه توست

سیدمحمدرضا شرافت — Thu, 08 Jun 2017 23:54:00 GMT

با نیت نگاه تو آغاز می کنم
احساس خویش را به تو ابراز می کنم

شوقی درون سینه ی من جا گرفته است
حسی غریب در دل من پا گرفته است

حسی میان غربت و شادی و شوق و غم
حسی که گاه می چکد از چشم در حرم

ماه مبارک رمضان روی ماه توست
باید سرود شعر که مضمون نگاه توست
::
من زائر نگاه توام از دیار دور
آن ذره ام که آمده تا پیشگاه نور

در نام تو چه حس غریبی نهفته است
در نام تو چه خاطره ها می شود مرور

آقا غریب هستی و وقت سرودنت
حسی غریب در دل من می کند ظهور

من هم غریب مثل تو یا ایهالغریب
من کی صبور مثل تو یا ایهالصبور؟

با تو چقدر ماهیتم فرق می کند
مانند ایستادن شب در حضور نور
::
در پیشگاه آینه مرد مقربی
تو بضعه الرسولی و ریحانه النبی

ای نور روشنای دل و خانه ی نبی
ای جایگاه عرشی تو شانه ی نبی

روح تو آسمان نه که هفت آسمان کم است
نور تو ابتدای جهان روح عالم است

از قلب تو ندیده ام آقا رحیم تر
از بخشش و کرامت دستت کریم تر

حاتم به دست بخشش تو بوسه ها زده است
نزد فقیر بر لب تو نه نیامده است
::
مضمون بی بدیل غزل ها تبسمت
می آورد به وجد غزل را تبسمت

غمگین ترین روایت دنیاست اشک تو
شیرین ترین حکایت دنیا تبسمت

در هر نگاه تو چقدر غم نشسته است
غم می چکد ز چشم تو اما تبسمت...

یک شهر پیش روی تو دشنام هم دهد

پاسخ نمی دهی تو مگر با تبسمت

شیرین تر است نزد فقیران کدامیک
خرمای دست بخشش تو یا تبسمت؟

سنگ صبور! مأمن غم ها و درد ها!
ای خانه ات پناه همه کوچه گرد ها

صلحت حماسه ای ست که با روضه توأم است
صلحت چقدر آینه دار محرم است

باید شناخت صبر و شکیبایی تو را
باید گریست یک دهه تنهایی تو را

در لحظه لحظه زندگی تو غم است آه
غربت همیشه با دل تو توأم است آه

هرلحظه ی تو بوده نشان از غریبی ات
وای از غم دل تو امان از غریبی ات

عمری غریب بوده ولی صبر کرده ای
مانند لحظه های علی صبر کرده ای

ایران من! بلات، مَهِل بر سر آورند

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 May 2017 01:39:00 GMT

ایران من! بلات، مَهِل بر سر آورند
مگذار در تو، اجنبیان سر بر آورند

در تو مباد! میهن مستان و راستان
تزویر را به تخت به زور زر آورند

چیزی نمانده است که فرزندهای تو
از بس شلوغ، حوصله ات را سر آورند

یک هفته است زخمی رعب و رقابتی
در تو مباد حمله به یکدیگر آورند!

همسنگران به جان هم افتاده اند و سخت
در تو مباد حمله به همسنگر آورند!

با دست دوستی نکند راویان فتح
از آستین خویش، برون، خنجر آورند

فرزانگان شیفته ی خدمتت مباد
تشنه ی مقام، بازی قدرت در آورند!

گزلیک می دهند به دست منافقان
از پشت سر مباد که خیره سر آورند!

افتاده اند سخت به جان هم و تو را
چیزی نمانده است به بام و در آورند

تا حل کنند مشکل آسان خویش را
چیزی نمانده اجنبی ات داور آورند

وجدان بس است، داور ایرانی نجیب
شاهد، نیاز نیست که در محضر آورند

در تو برای هم، وطن مرد من! مخواه
یاران روزهای خطر، لشکر آورند

بردار و در کلیله و دمنه بخوان، مباد
در تو به جای شیر، شغالِ گر آورند

در تو مباد مکر شغال و صدای گاو
همسر شوند و حمله به شیر نر آورند

نه، نه؛ مباد! باز امیرکبیر من!
بهر گشودن رگ تو، نشتر آورند

نادر حکایتی است مبادا که بر سرت
یاران، بلای حمله ی اسکندر آورند

ساکت نشسته ای؟ وطن من! سخن بگو
چیزی نمانده حرف برایت درآورند

در تو مباد! جای بدن های نازنین
از آتش مناظره، خاکستر آورند

نه، نه؛ مباد مغز جوانان خوراک جنگ
فرمان بده که کاوه ی آهنگر آورند

پای پیاده در سفر رزم اشکبوس
فرمان بده که رستم نام آور آورند

سیمرغ را خبرکن و با موبدان بگو
تا چاره ای به دست بیاید، پر آورند

با این یکی بگو که خودت را نشان بده
خارت مباد در نظر و منظر آورند!

با آن دگر بگو سر جای خودت نشین
کاری مکن که حمله بر این کشور آورند

همسنگران به جان هم افتاده اند و گرم
تا نان برای مردم ناباور آورند

مردم که آمدند به اعجاز رای خویش
از لجّه های رنگ، برون گوهر آورند

ایران من! بلند بگو، ها! بگو بگو
مردم نیامدند که چشم تر آورند

مردم نیامدند که بر روی دست ها
از حجم سبز، دسته گل پرپر آورند

مردم نیامدند که از انفجار سرخ
از خون عاشقان وطن، ساغر آورند

مردم نیامدند خدا را عوض کنند
مردم نیامدند که پیغمبر آورند

مردم نیامدند دو دسته شوند و باز
حمله به هم به دمدمه سر تا سرآورند

مردم نیامدند بلاشک تلف شوند
مردم نیامدند یقین تَسخر آورند

مردم که هر همیشه فرو دست بوده اند
تا بر فراز دست، یکی سرور آورند

کوزه گران کوزه شکسته که قادرند
با یک کرشمه، کوزه و کوزه گر آورند

مردم نخواستند که از فتح سومنات
با خود ولو حلال، زن و زیور آورند

مردم نخواستند به بزم مفاخره
همیان نقره، خلطه ی سیم و زر آورند

مردم نخواستند بساطی به هم زنند
مردم نخواستند که نامی برآورند

مردم که پاسدار شکست و درستی اند
ناظر به هر چه خیر و به هر چه شر آورند

مردم که داوران کهنسال و کاهنند
نه مهره های پوچ که در ششدر آورند

مردم که آمدند کتاب و کلاس را
از پایتخت، جانب آبیدر آورند

مردم که آمدند چراغ امید را
در ظلمت شبانه به هر معبر آورند

مردم که آمدند که ایران پاک را
بار دگر به نطق، سر منبر آورند

مردم که فوتشان سخن و فنّ شان غم است
مردم که آمدند، سخن گستر آورند

مردم که هیچشان، هنری غیر عشق نیست
مردم که آمدند، هنر پرور آورند

ایرانِ من! قصیده برایت سروده ام
با شاعران بگوی از این بهتر آورند

بستم به بال باد و سپردم به ابرها
از تو، خبر برای منِ مضطر آورند

تکرار شد اگر به دو-سه بیت، قافیه
فرمان بده قصیدگکی دیگر آورند

آیینه ی تمام قد عشق! پیش تو
یاران چگونه سر ز خجالت برآورند؟

این شاخه های سر به درِ ریشه در خزان
در محضر بهار چه برگ و برآورند؟

نامحرمان خلوت انس تو با چه رو
ایران من! دوباره تو را در بر آورند؟

من عاشقانه شاعرم و شاعر وطن
بیرون مرا مخواه که از چنبر آورند

اسفندم و به پای تو بی تاب سوختن
چشم بد از تو دور! بگو مجمر آورند

من رای داده ام به تو و می دهم به تو
از کاسه، چشم های مرا گر درآورند

ﻣﻦ ﺯﺧﻢ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻣﺮﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

سیدمحمدرضا شرافت — Sat, 22 Apr 2017 00:59:00 GMT

ﻏﻢ ﺩﻟﻨشین ﺍﺳﺖ ﺁﺭﯼ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺃﻡ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺸﻖ ﺗﻮ گیرﺍﺳﺖ حتی ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻏﻢ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺩﺭ سینهﺍﻡ ﻏﻢ، ﻏﻢ ﺗﻮﺳﺖ؛ ﺩﺭ ﺷﻌﺮﻫﺎیم ﻫﻢ ﺍﻣﺎ

ﻃﺎﻗﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻏﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ...

ﺁﺭﺍﻣﺸﻢ ﺭﺍ ﺑگیر ﻭ ﺯﺧمی ﺑﺰﻥ ﺑﺮ ﺩﻝ ﻣﻦ
ﻣﻦ ﺯﺧﻢ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻣﺮﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩنیا ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎشی
ﺗﻮ ﻣﺮﺩﯼ ﻭ ﻣﺮﺩ، ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺷﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﻟﺐ، ﺑﺮﺍیت ﺯﻧجیر ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻬﻢ نیست
ﺍینﮔﻮﻧﻪ ﺟﺎﻳﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺠﺪﻩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺩﺭ ﺷﻌﺮ دیگر ﺑﺮﺍیم ﻗﺎفیه ﺣتی ﻣﻬﻢ نیست
ﻃﺒﻌﻢ ﺍسیر ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﺳﺎﯼ ﮐﺎﻇﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ

تو یوسفی و مجازات یوسفی این است

محمدمهدی سیار — Sat, 22 Apr 2017 00:54:00 GMT

هنوز اسیر سکوت تواند زندان ها

و پایبند نگاهت دل نگهبان ها

تو مثل یک نفس تازه حبس می گشتی

تویی که در نفست گم شدند توفان ها

چه خلوت خوشی...-آرام زیر لب گفتی-

و سجده کردی، جای تمام انسان ها

نشد طلوع کنی تا تو را طواف کنند

تقیه کار شدند آفتاب گردان ها

تو یوسفی و مجازات یوسفی این است

چنین دهند گواهی تمام قرآن ها

دزد دیروزیِ ما شد خوش نام...

نسیم عرب امیری — Sat, 15 Apr 2017 18:13:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

پسر ناخلف و خیره سری

پسری تخس و شرور و بد نام

باعث شرم تمام اقوام

از همان بچگی اش بد لج بود

طینتش باطل و دستش کج بود

«بس که بود این پسره خیره و بد»

جیب بابا _ ننه را هم می زد

خانه را یکسره غارت می کرد

وقت و بی وقت شرارت می کرد

نه سر ظهر ، نه شب منزل بود

دایماً توی خیابان ول بود

هر چه را باب پسندش می دید

توی یک چشم زدن می دزدید

بس که جرمش بد و سنگین شده بود

قسمتش ناله و نفرین شده بود

تا که آخر زد و در دام افتاد

تشت رسوایی اش از بام افتاد

چشمش افتاد به مأمور پلیس

از عرق گشت سرا پایش خیس

چیده شد بال و پرش در زندان

«ای پسر جان من!این قصه بخوان»

بعد یک دوره ی کار آموزی

پیش داش اکبر و اصغر قوزی

توبه کرد از دله دزدی کردن

گفت: «دیگر دله دزدی قدغن

گر برون آیم از این خارستان

بنده کاری بکنم کارستان»

با زبان بازی و با حّرافی

کلک و حقّه و مهمل بافی

دزد دیروزیِ ما شد خوش نام

صاحب منزلت و پُست و مقام

پسر قصه یِ ماشد آن پشت

آدم منحرف و دانه درشت

الغرض آن پسر قند عسل

کار ها می کند از پشت و پَسَل

بخت، یارش شد و بارش شد بار

نفسی می کشد این گوشه کنار

کشتی اش می برد از هند به رُم

از نخ قرقره تا بمب اتم

صاحب حرمت روز افزون است

از کرامات خودش ممنون است

ای زن! به عصر بردگی ما نهیب زن

جواد محمدزمانی — Thu, 13 Apr 2017 01:36:00 GMT

سبز است باغ نافله از باغبانی ات
گل کرد عطر عاطفه با مهربانی ات

در سایه سار همدلی ات بود آفتاب
روشن شد آب و آینه با همزبانی ات

ای انتشار صبح از آفاق جان تو
ای چشمه سار نور، دلِ آسمانی ات

هر گل به باغ، دفتر تقریر فقه توست
هر بلبلی مفسّر نهج المعانی ات

حتی در آن نماز شبی که نشسته بود
پیدا نشد تشهدی از ناتوانی ات

ای آنکه صبح کوفه ز رزم تو شام شد
ای افتخار، آینه ی خطبه خوانی ات

آیا شکست خطبه ی پولادی تو را
بر نیزه آیه های گلِ ناگهانی ات؟

از بس به خار زار غم آواره بوده ای
چشم کسی ندید گل شادمانی ات

از آن سری که در طبق آمد شبی بگو
لبریز بوسه باد لب خیزرانی ات
::
ای زن! به عصر بردگی ما نهیب زن
با شور عزّت و شرف آرمانی ات

بانک بی اختلاس من، قلّک

سعید حدادیان — Wed, 05 Apr 2017 05:18:00 GMT

باز دلتنگِ زنگ مدرسه ام

دنگ دنگی که می شود پر و بال

حسرت مشق های ننوشته،

لذت بیست های اوّل سال

مزه ی تلخ ترکه های انار

مزه ی ترش زال زالکِ کال

خنکای نسیم اول صبح

پرکشیدن در آسمان خیال

کیف و کفشی که آرزویم بود

نرسیدم به آرزوی محال

هم نوا با اذان صبح شدن

ذکر بی بی و عطر احمد و آل

با سماور چهارقُل خواندن

صبح دم شکر قادر متعال

اول صبح، دوری از مادر

زنگ آخر ترانه های وصال

آبرنگی که بارها گم شد

بین نقّاشی از جنوب و شمال

قصّه ی جنگ رستم و سهراب

داستان قشنگ رستم و زال

قصّه ی بوسه های شیطانی

ماجرای دو مار خوش خط و خال

قصّه ی لاک پشت و مرغابی

می توان پر کشید بی پر و بال

قصّه های کلیله و دمنه

مکر روباه و حیله های شغال

شب باران، صدای چکّه ی سقف

صبح برفی بدون چکمه و شال

آش شلغم، بخور بابونه

چه نیازی به دکتر اطفال؟!

دوره ی شام های نان و پنیر

دوره ی نان بربری دو ریال

دوره ی یک قران و ده شاهی

عهد یک سیر شانزده مثقال

سر سفره نگاه کارد، پنیر

باز دعوای قاشق و چنگال

شب چلّه، هوای کرسی داغ

همه بی غلّ و غش، همه خوشحال

هرکسی صبح زودتر می رفت

بود خوش تیپ خانه بی جنجال

دست مادر بزرگ، حافظ بود

تا برای همه بگیرد فال

قصّه ی غصّه ی عمو نوروز

ننه سرما و خواب آخر سال

شوق عیدی گرفتن از بابا

ناگهان «یا محوّل الاحوال»

جای ماهی سفید، در حلقوم

تیغ ماهی کپور بود و کفال

نرود از مشام جان هرگز

بوی بابا و عطر نان حلال

می زد از دیدن طلبکاران

گاه گاهی لب پدر تبخال

آب و نان مرا به سختی داد

تا رسیدم به درس صفحه ی دال

چند روزی شدم کمک خرجش

تقّ و تق می کند هنوز بلال

بانک بی اختلاس من، قلک

سرفه ی سکّه از گلوی سفال

جور کردیم پول مشهد را

عمر بی بی ولی نداد مجال

خواب دیدم در آسمان حرم

چون کبوتر پرید و شد تک خال

یاد روزی که مثل اعیان ها

دل ما هم خنک شد از یخچال

یاد روزی که چشم ما وا شد

به تماشای اوّلین سریال

قصّه ی عشق کودکانه ی من

گل نسرین باغ مش اسمال

ناگهان زیر چرخ یک نیسان

شد گل آرزوی من پامال

شعرهای فروغ فرّخ زاد

در کنار نوشته های جلال

طنزهای عبید هم دیگر

از رخ من نبرد گرد ملال

شب قدر و قرائت قرآن

عالمی داشتم؛ برای مثال:

دست بی دست و پای من لرزید

از تماشای سوره ی زلزال

داستان یتیم و کاسه ی شیر

ماجرای عقیل و بیت المال

قصه ی صبح جمعه، مهدیه

روضه ی «کافی» و اذان «بلال»

تا پلیس محلّه مسجد بود

دزد ایمان ما نشد رمّال

از عنایات دوستِ ناباب

پسر مش کریم شد اغفال

پشتِ بام و نسیم بازیگوش

رؤیت ماه اول شوّال

طعنه می زد به روی ماه تمام

از لب حوض خنده های هلال

حوض آبیّ و ماهی قرمز

عشق پیروزی، عشق استقلال

دست یک جا شکست، پا یک جا

بازی فوتبال و بسکتبال

با پنالتی، دقیقه ی آخر

تیم ما باخت از بد اقبال

نسیه می داد و ورشکست نشد

پیر اهل محل، نبی بقّال

هفته ها زیر منّت قصّاب

چوب خط همه بدین منوال

مثل پونه برای مار نبود

خواستگار بدون مال و منال

دلخوشیّ اتاق کنج حیاط

یک جهیزیّه بار یک حمّال

روزی از مدرسه که برگشتم،

کسی از من نکرد استقبال

تک درخت کنار خانه شکست

نکند مادرم؟...زبانم لال!

دیگر آن شوق کودکانه گذشت

!آه از روزگار رو به زوال

ای دل! ای دل! دل شکسته! مرنج

ای دل! ای دل! دل شکسته! منال

آسمان از ولایت مولا

داد سهم مرا تمام و کمال

پدرم نوکر امام حسین

مادرم عاشق محمّد و آل

یاد آن روضه های هر هفته

عطر عود و تبسّم تمثال

با صدای گرفته ی مرشد

باز می شد همیشه راه وصال

خیمه ی بچّه ها غریبِ غریب

چشمه ی اشک ما زلالِ زلال

در هیاهوی ظهر عاشورا

کشته می داد روضه ی گودال

قصّه ی انقلاب و قصّه ی جنگ

کرد خوبان قصّه را غربال

سینه سرخان مسجدی رفتند

تا فراسوی آسمان خیال

رنگ دشمن، سفید شد چون گچ

روی ظالم، سیاه مثل زغال

دوستانم شهید گمنامند

نام من شد بسیجی فعّال

سال ها رفت و پای درس حساب

کسی از حال ما نکرد سؤال

الغرض، یک کلام هم با عشق:

حکم، حکمِ تو بود در همه حال

از جاده ی سه شنبه شب قم شروع شد

فاضل نظری — Tue, 28 Mar 2017 03:13:00 GMT

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد
از جاده ی سه شنبه شب قم شروع شد

آیینه خیره شد به من و من به آینه
آن قدر خیره شد که تبسم شروع شد

خورشید، ذره بین به تماشای من گرفت
آن گاه آتش از دل هیزم شروع شد

وقتی نسیم آه من از شیشه ها گذشت
بی تابی مزارع گندم شروع شد

موج عذاب یا شب گرداب؟ هیچ یک
دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد

از فال دست خود چه بگویم که ماجرا
از ربنای رکعت دوم شروع شد

در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار
تا گفتم السلام علیکم... شروع شد

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

فاضل نظری — Sat, 31 Dec 2016 21:35:00 GMT

از باغ می برند چراغانی ات کنند
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند «صبح» تو را «ابرهای تار»
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ای است که قربانی ات کنند

گل ها به عادت صلواتت مقیدند

محمدجواد شاهمرادی — Wed, 14 Dec 2016 22:19:00 GMT

چشمان قدسی تو بهشت مؤکدند
اعجاز جاودانه و امداد ممتدند

در هست و نیست ، واسطه ای بی نهایتند
در شرق و غرب عشق، به مستی ، زبانزدند

خورشید نیستند، که خورشید و ماه نیز
گرم ستاره بازی این زوج مفردند

... تنها نه آن دو تا .. که نفس ها و فصل ها
با جزر و مد اشک تو در رفت و آمدند

شب ها به یاد خنده ی تو پر ستاره اند
گل ها به عادت صلواتت مقیدند

حتی ستارگان هم در اقتدا به تو
با عاشقان مساعد و با فارغان بدند

سعدی درست گفته که انگار سرو و ماه
یک عمر در هوای تماشای آن قدند...

از کوهسار رد شدی و هر چه جویبار
هر بار ، دوستار سجود مجددند

آری... به چشم مستان ، ذرات کهکشان
دلداده ی محمد و آل محمدند...

شاید تو برگشتی و برگشتند باران ها

پانته آ صفایی بروجنی — Fri, 09 Dec 2016 19:48:00 GMT

لب تشنه خوابیدند پای حوض گلدان ها

شاید تو برگشتی و برگشتند باران ها

شاید تو برگشتی و شهریور خنک تر شد

دنیا کمی آرام شد، خوابید طوفان ها

شاید تو برگشتی و مثل صبح روز عید

پر کرد ذهنِ خانه را تبریکِ مهمان ها

آن وقت دورِ سفره می گویند و می خندند

بشقاب ها، چنگال و قاشق ها، نمکدان ها

آن وقت عطرِ چای لاهیجان و لیمو ترش

آن وقت رفت و آمدِ شیرین قندان ها

تو نیستی و استکان ها نیز خاموش اند

ای کاش بودی تا تمام روز فنجان ها...

و کربلای سکوتی و چارده قرن است...

سید حمیدرضا برقعی — Mon, 07 Nov 2016 03:12:00 GMT

هنوز راه ندارد کسی به عالم تو
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو

نسیم پنجرهء وحی! صبح زود بهشت
"اذا تنفس ِ" باران هوای شبنم تو

تو در نمازی و چون گوشواره می لرزد
شکوه عرش خدا، شانه های محکم تو

به رمز و راز سلیمان چگونه پی ببرم؟
به راز عِزّةُ للّه نقش خاتم تو

من از تو هیچ به غیر از همین نفهمیدم
که میهمان همه ماییم و میزبان همه تو

تو کربلای سکوتی و چارده قرن است
نشسته ایم سر سفرهء مُحرم تو

چقدر جملهء"احلی من العسل " زیباست
و سالهاست همین جمله است مرهم تو

هوای روضه ندارم ولی کسی انگار
میان دفتر من می نویسد از غم تو

گریز می زند از ماتمت به عاشورا
گریز می زند از کربلا به ماتم تو

فقط نه دست زمین دور مانده از حرمت
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو

اوّل مهر رسید و من در همان «اوّل آ» بودم

علیرضا قزوه — Thu, 22 Sep 2016 06:14:00 GMT

اوّل مهر رسید و من در همان اوّل آ بودم
مثل گنجشک دلم می زد، مثل گنجشک رها بودم

پای یک پنجره میزی بود، چه تقلّای عزیزی بود
پنجره راه گریزی بود، خیره در پنجره ها بودم

پشت هر پنجره دنیایی ست ، چشم وا کردم و بستم ، آه
من کجایم؟ تو کجا؟ با خویش در همین چون و چرا بودم

گفت : بابا دو هجا دارد... نام من چار هجایی بود
نان یکی... آب یکی ... باران... مثل باران دو هجا بودم

گفت: هر حرف صدا دارد... در سکون حرف زدم با خود
هم صدا بودم و هم ساکت ، نه سکوت و نه صدا بودم

گفت: «دلتنگ که ای؟ »خندید؛ گریه کردم که «پدر»؛ خم شد
آه بابا، بابا، بابا، سخت دلتنگ شما بودم

جنگ شد، پنجره ها افتاد ، بچّه ها تشنه سفر کردند
هشت نهر آینه جاری شد، تشنه در کرببلا بودم

گفت: «هی هی! تو کجایی؟ تو» راست می گفت، کجایم من؟
»تو نبودی... تو چهل سال است... «من... اجازه؟... همه را بودم

تو چهل سال همه غایب... تو چهل سال همه در خویش...
من چهل سال، خدای من! من چهل سال کجا بودم؟

خدا را در حرم گم کرده بودم در شما دیدم 1

محمدجواد غفور زاده — Sat, 17 Sep 2016 19:18:00 GMT

تو را تا دیده ام محو جمال کبریا دیدم
تو را غرق مناجات خدا، از خود رها دیدم

تو را در سجده ی باران و بر سجّاده ی صحرا
به هنگام قنوت برگ ها، در «ربّنا» دیدم

تو در هفت آسمان سیر و سفر می کردی امّا من
تو را در سرزمین وحی، سرگرم دعا دیدم

کنار «حجر اسماعیل» در سرچشمه ی زمزم
صفا و مروه را گرد تو در سعی و صفا دیدم

«تو را دیدم که می چرخید گرد خانه ات کعبه
خدا را در حرم گم کرده بودم در شما دیدم»

تو را در دامن مادر، تو را در دست پیغمبر
تو را مولود کعبه، قبله ی اهل ولا دیدم

تو را فرمان بر «یا ایها المدثر» از اول
تو را «السابقون السابقون» از ابتدا دیدم

تو را پابند پیمان الست از مطلع هستی
تو را عاشق ترین دلداده ی «قالو بلا» دیدم

تو افکندی حجاب از روی «کَرّمنا بنی آدم»
که سیمای تو را آیینه ی ایزدنما دیدم

تو آدم را فراخواندی به علم «عَلَّمَ الأسماء»
تو را در کشتی نوح پیمبر ناخدا دیدم

اگر اعجاز موسایی عصا بود و ید بیضا
سرانگشت تو را پرگار تقدیر و قضا دیدم

نه تنها از تو شد عیسی مسیحادم، که از اوّل
تو را هم عهد و پیمان به تمام انبیا دیدم

سلیمان از تو حشمت یافت هنگام نگین بخشی
تو را روح قناعت، اسوه ی فقر و غنا دیدم

زدی خود را به آب و آتش ای شمس جهان آرا
تو را پروانه ی پیغمبر از غارحرا دیدم

به جولانگاه احزاب و نبرد خندق و خیبر
به دستت تیغ «لاسیف» و به شأنت «لافتی» دیدم

به یک ضربت که در خندق زدی، در برق شمشیرت
جهانی را به لب «اَهلاً و سَهلاً مَرحَبا» دیدم

تلاوت کردی «آیات برائت» را به زیبایی
تو را خورشید بام کعبه در «اُمُ القُری» دیدم

تو را در مسجد و محراب، در میدان و بر منبر
تو را در بی نهایت، در کجا در ناکجا دیدم

چه می دیدم خدایا روز فتح مکّه با حیرت
خلیل بت شکن را روی دوش مصطفی دیدم

«و سُبحانَ الَّذی أسرا بِعَبدِه» را که می خواندم
تو را در لیلةُ المعراج، با بدرُالدُّجا دیدم

سراغ آیه ی «الیوَم اکملتُ لکُم» رفتم
تمام آیه را وصف علی مرتضی دیدم

شکوه و عزّت هستی! کمال عشق و سرمستی!
چه گویم من که روی دست پیغمبر چه ها دیدم

تو را در سایۀ باغ «اَلَم نَشرح لَکَ صَدرَک»
شکوفا یافتم، مصداق « مِصباحُ الهُدی» دیدم

گل روی تو را در «سَبِّح اسم ربَّکَ الاعلی»
تَجَسُّم کردم آری، تا جمال کبریا دیدم

تو را در سورۀ «حامیم تنزیلٌ منَ الرَّحمن»
تو را در آیه ی تطهیر و در «قُل اِنَّما» دیدم

تو را در نون «اَلرَّحمن» و عین «عَلَّمَ القُرآن»
تو را دریای «یاسن» ترجمان طا و ها دیدم

تو را در «قُل کَفی بِاالله» در «وَالتّین وَالزَّیتون»
تو را در «لیسَ لِلانسانَ اِلّا ما سَعی» دیدم

نه تنها هست اوج رفعتت در «قاف و القرآن»
تو را در سوره ی وَالشَّمس و طور و وَالضُّحی دیدم

تو را با چهره ی پوشیده و خرما و نان بر دوش
کنار زاغه های شهر کوفه بارها دیدم

نوازش از تو می دیدند فرزندان شاهد هم
تو را با گوهر اشک یتیمان آشنا دیدم

به مسکین و یتیم از بس محبّت کردی و احسان
تو را در سوره ی انسان و متن هل اتی دیدم

چه می دیدم خدا را در سکوت محض نخلستان
تو را هر نیمه شب، در گریه های بی صدا دیدم

شبی که شمع بیت المال را خاموش می کردی
تو را با بی ریایی، خفته روی بوریا دیدم

چو راز غربت خود را به گوش چاه می گفتی
چو نیلوفر کشیدم قد، تو را ای ماه تا دیدم

تو را پشت در آتش زده، با زهرةُالزّهرا
صبور و مهربان، در تیرباران بلا دیدم

اگر نامردمان دست تو را بستند، آن ها را
اسیر پنجۀ تقدیر، در «تَبَّت یَدا» دیدم

در ایوان نجف، در کوفه، در محراب مسجد هم
شهادت نامه ی «فُزتُ وَ رَبَّ الکَعبه» را دیدم

پس از آن لیلة القدری، که شد شقُّ القَمَر، هرشب
تو را در جوهر خون شهیدان خدا دیدم

تو را یاریگر خون خدا، با عترت یاسین
تو را دلجوی یاس ارغوان، در نینوا دیدم

تو را در آسمان نیلگون ظهر عاشورا
تو را در سایه روشن های شام و کربلا دیدم

شب شام غریبان و پرستو های سرگردان
تو را دلسوخته در شعله زار خیمه ها دیدم

اگر خورشید دشت کربلا از نوک نی سر زد
تو را در موجی از آیات تسلیم و رضا دیدم

تو را با کاروان اهل بیت وحی در غربت
تو را در حیرت از خورشید در تشت طلا دیدم

کسی از آستانت دست خالی بر نمی گردد
که در آیینه ی آیین تو مهر و وفا دیدم

ای دختر خورشید ای خواهر دریا

سیدمحمد جواد شرافت — Tue, 02 Aug 2016 07:56:00 GMT

ای دختر خورشید ای خواهر دریا
زهراترین زینب زینب ترین زهرا

ماه مقیم قم مهتاب بیت النور
در سایه سار توست سرتاسر دنیا

فهم حقیر ما پایین تر از پایین
وصف بلند تو بالا تر از بالا

لبخند معصومت مهر رضایت زد
بر شوق خواهرها عشق برادرها

تنها به دست توست ای سوره ی انفاق
دنیای ما امروز عقبای ما فردا

ماییم و چشمی تر ای چشمه ی کوثر
بر ما عطایی کن از فیض اعطینا

وقتی ضریحت را با گریه می بوسیم
در چشممان پیداست آن قبر نا پیدا

باز از تو می گویم یا حضرت زینب
باز از تو می خوانم یا حضرت زهرا

از آه لبریزم از اشک سرشارم
این قطره را دریاب دریاب ای دریا

خواب دیدم نرسیدم به نماز رمضان

علیرضا قزوه — Sat, 02 Jul 2016 12:51:00 GMT

آمدیم از سفر دور و دراز رمضان
پی نبردیم به زیبایی راز رمضان

هرچه جان بود، سپردیم به آواز خدا
هرچه دل بود، شکستیم به ساز رمضان

سر به آیینه ی «الغوث» زدم در شب قدر
آب شد زمزمه ی راز و نیاز رمضان

دیدم این قدر «همان» آینه ی «خلّصنا»ست
دیدم آیینه ام از سوز و گداز رمضان

بیش از این، ناز نخواهیم کشید از دنیا
بعد از این، دست من و دامن ناز رمضان

نکند چشم ببندم به سحرهای سلوک
نکند بسته شود دیده ی باز رمضان

صبح با باده ی شعبان و رجب آمده بود
آن که دیروز مرا داد جواز رمضان

شام آخر شد و با گریه نشستم به وداع
خواب دیدم نرسیدم به نماز رمضان

شب قدر است، لبخندی بزن، مولای درویشان!

علیرضا قزوه — Fri, 24 Jun 2016 07:24:00 GMT

دلم تنگ است و دلتنگ اند دلتنگان و دل ریشان
شب قدر است، لبخندی بزن، مولای درویشان!

اگر هم سو نمی گردند با فریاد های تو،
نمی گردند دل ریشان، نمی چرخند درویشان

هنوز آن سوی دنیا قدر خوبی را نمی فهمند
فراوانند بدخواهان و بسیارند بدکیشان

رها از خود شدم آن قدر این شب ها که پنداری
نه با بیگانگانم نسبتی باشد نه با خویشان

به مرگِ زندگی! من مرگ راهم زندگی کردم
جدا از زندگانی کردن این مرگ اندیشان

شب قدر است، لبخندی بزن تا عید فطرِ من
تبسّم عیدی من باد، بادا عیدی ایشان

یا چراغ رمضان! در من روشن باش

علیرضا قزوه — Wed, 08 Jun 2016 07:06:00 GMT

چند وقت است چراغ شب من کم سوست
رمضانی بوزان در دل من، یا دوست

یا چراغ رمضان! در من روشن باش
من کی ام غیر چراغی که شرارش اوست

دیگران در طلب دیدن ابرویش
بر سر بام شدند و روی من این سوست

دیگران در طلب ابروی ماه او
حجّت شرعی من رؤیت آن گیسوست

هر کجا می گذرم حلقه ی آن زلف است
هر کجا می نگرم گوشه ی آن ابروست

ماه من زمزمه در زمزمه پیش چشم
ماه من آینه در آینه رو در روست

ماه را دیدم و گفتم که صباح الخیر
ماه را دیدم و گفتم چه خبر از دوست؟

گفت من نیز به تنگ آمده ام از خویش
گفت من نیز برون آمده ام از پوست

تشنگانیم ولی تشنه ی دریاییم
در پی تشنگی ما همه جا این جوست

رمضان فلسفه ی گم شده ی بودا
رمضان زمزمه صبح و شب هندوست

رمضان هر رمضان بر لب ما حق حق
رمضان هر رمضان در دل ما هوهوست

گفت و آیینه ای از صبح و سلام آورد
گفتمش هر چه که از دوست رسد نیکوست

غنچه ی روزه ما در شب عید فطر
باز خواهد شد اگر این همه تو در توست

رودی از آینه کن جان مرا، یا عشق
رمضانی بوزان در دل من، یا دوست

«یا ایُها العزیز»! ببین خسته حالی ام

محمدجواد غفور زاده — Sat, 21 May 2016 02:58:00 GMT

«یا ایُها العزیز»! ببین خسته حالی ام
چشمان پرستاره و دامان خالی ام

ماییم آن «خسی که به میقات» آمدیم
شرمنده با «بضاعت مزجات» آمدیم

شام فراق، سوره ی والیل خوانده ایم
یوسف ندیده «اوف لنا الکیل» خوانده ایم

یا ایها العزیز! به زیبایی ات قسم
بر حسن بی بدیل و دلارایی ات قسم

دل ها، ز نکهت سخنت، زنده می شود
عالم به بوی پیرهنت، زنده می شود

صبح وصال تو، شب غم را سحر کند
آفاق را نگاه تو زیر و زبر کند

موسیٰ تویی، مسیح تویی، مکه، طور توست
شهر مدینه، چشم به راه ظهور توست

تنها نه از غمت، دل یاران گرفته است
چشم بقیع تر شده، باران گرفته است

شعر «شفق»، حدیث زبان دل من است
تکرار نام تو- ضربان دل من است

_{بخشی از یک مثنوی غزل}

تو آمدی که سکوت زمین شکسته شود

علیرضا بدیع — Sun, 08 May 2016 16:19:00 GMT

قرار بود که با آب و گل عجین بشوی
برای این که سفالینه ای گلین بشوی

زمان گذشت و زمین چون کلاف سر در گم
قرار شد که تو سر رشته ی یقین بشوی

گل محمّدی از فرط باد خم شده بود
قرار شد بروی تکیه گاه دین بشوی

تو را به مکتب اعرابِ جهل بفرستد
که ناظم غزل «ع و ق و ش» بشوی

به این دلیل به فرمان او مقرر شد
که چند سال پسرخوانده ی زمین بشوی
::
مدینه بود که انگشتر نبوت شد
سعادتی ست که بر روی آن نگین بشوی

حسین نام نهادند اهل بیت تو را
به این دلیل که مصداق «یا و سین» بشوی

به خط کوفی، در ابتدای متن زمان
تو را نگاشت که سرمشق مسلمین بشوی

چه افتخاری از این بیشتر؟ که پرچم دار
برای مکتب پیغمبر امین بشوی

تو آمدی که سکوت زمین شکسته شود
تو می روی که به گوش زمان طنین بشوی

تو آمدی که سرت روی نیزه ها برود
تو می روی که سرافرازتر از این بشوی

برای شستن این راه با گلابی سرخ
قرار شد که تو این بار دست چین بشوی

باید دهان شاعرتان را طلا گرفت

جواد محمدزمانی — Sun, 08 May 2016 12:50:00 GMT

آن شب که باغ حال و هوای دعا گرفت
هر شاخه ای قنوت برای خدا گرفت

شعر علیل و واژه ی بی اشتهای آن
با اشک های شوق تشرف شفا گرفت

در گرگ و میش صبح، در انبوه خیر و شر
دل بیدلانه حالت خوف و رجا گرفت

امّا پس از طلوع فراگیر آفتاب
بی اختیار دامن مهر تو را گرفت!

مهر تو شرح روشن اشراق ناب بود
خورشید با تبسّم تو روشنا گرفت

عالم قرار بود پس از تو شود خراب
مهرت قدم نهاد که عالم بقا گرفت

با فطرت اویس دل آمد به سوی تو
از عطر مصطفای وجودت صفا گرفت

باغ از شکوفه هر سحر احرام شوق بست
اذن طواف در حرم کربلا گرفت

بی شک سراغ رایحه ی گیسوی تو را
حافظ هزار بار ز باد صبا گرفت!

با شوق تو مشارق الهام جلوه کرد
با عطر تو عوالم ایجاد پا گرفت

دیدم چگونه شاهد بزم شهود شد
آن عاشقی که رخصت «یا لیتنا» گرفت!
::
از داغ تو که در دل افلاک جا گرفت
آدم به ناله آمد و خاتم عزا گرفت

فیض عظیم با «وَفَدَیناهُ» موج زد
این جام را خلیل به لطف شما گرفت

حتی پیامبر به پیامت امید داشت
آن روز که تو را به سر شانه ها گرفت

عمّان درست گفت: خدا در دم نخست
وقتی که امتحان ز همه اولیا گرفت

قلب تو بیشتر ز همه درد و داغ خواست
جانِ تو بهتر از همه جام بلا گرفت

ای دم به دم حماسه! ببخشا که شعر من
از حد گذشت و حال و هوای رثا گرفت

در حیرتم «کمیت» چگونه میان شعر
از دشمنان خون خدا خونبها گرفت؟!

«آنان که در مقام رضا آرمیده اند»
دیدند دعبل از چه امامی قبا گرفت

من در خور عطای شما نیستم ولی
باید دهان شاعرتان را طلا گرفت

وقتی خروش کرد که «باز این چه شورش است»
آری، چه شورشی که جهان را فرا گرفت...

از چشم‌ هایت می ‌روم آهو بچینم

سعید بیابانکی — Fri, 06 May 2016 05:45:00 GMT

از چشم‌ هایت می ‌روم آهو بچینم

یا نه چراغستانی از جادو بچینم

باید پی تکرار تو تا بی‌ نهایت

آیینه‌ ها را با تو رو در رو بچینم

فانوس‌ های روشن دلتنگی ‌ام را

تا کی در این دالان تو در تو بچینم؟

یا کوزه‌ های تشنه کامم را شبانه

پُر مِی کنم پنهان و در پستو بچینم

کی می‌ رسی از راه ای خورشید ای پیر

کز دست تو کشکول ‌ها یاهو بچینم

کی می‌ رسی تا من هزاران گوشه آواز

از مسجد آدینه تا خواجو بچینم

لب‌ های شور من به هم می‌ چسبد آرام

گر بوسه‌ای شیرین از آن کندو بچینم

یک شب در این دالان قدم بگذار تا من

یک عمر نرگس بو کنم شب ‌بو بچینم

امشب مهیا کن شراب و شعر حافظ

تا سفره ‌ای رنگی برای او بچینم

تا ظهر خیلی از درختان را بریدند

مریم آریان — Sat, 30 Apr 2016 05:09:00 GMT

از ماه فروردین خبر آورده بودند

با قشقرق با شور و شر آورده بودند

با جیغ جیغ و جیک جیک دسته جمعی

گنجشک ها انگار سر آورده بودند

تا شب از این شاخه به آن شاخه پریدند

از شادی آن ها بال در آورده بودند

صبحی پدر جان رفته بودند و یک عده

از دور میدان کارگر آورده بودند

و کارگرها طبق دستور پدر جان

همراه خود اره-تبر آورده بودند

تا ظهر خیلی از درختان را بریدند

گنجشک ها هم، آه برآورده بودند

از ترس گر چه جیک شان هم در نیامد

من را به زیر بال و پر آورده بودند

پشت درختان گریه کردم، کارگرها

با خود مرا پیش پدر آورده بودند

و او تعجب کرد: یک گنجشک بودم

وقتی مرا نزدیک تر آورده بودند

از خانه می رفتم که دیگر بر نگردم

و هی مرا از دور و بر آورده بودند

یک روز من را از بیابان های اطراف

در شکل یک شانه به سر آورده بودند

فردا شبیه بلبل سرگشته ای که

با زحمت از کوه و کمر آورده بودند

یک ذره در شیشه هوا آورده بودند

سوغاتی از یک روستا آورده بودند

وقتی که برگشتند ده- همراه آنها

هی رفته بودم هی مرا آورده بودند

جای درختان سبز، دیگر برج ها را

مردم به اصل ماجرا آورده بودند

کم کم فراموشی گرفتم فکر کردم

در اصل من را برده یا آورده بودند

اول مرا از باغ بیرون کرده بودند

و بعد در این برج ها آورده بودند

در برج ها، بهتر بگویم در قفس ها

حیف از کجا من را کجا آورده بودند

القصه مردم بعد از آن تاریخ کمتر

گنجشک و انسان را به جا آورده بودند

آن کس که می بايست با من همسفر باشد...

غلامرضا طریقی — Sun, 24 Apr 2016 07:31:00 GMT

آن کس که می بايست با من همسفر باشد

بايد کمی هم از خودم ديوانه تر باشد!

ياری چنان چون «ويس» می خواهم که با عشق

انگيزه اش در کار سودا سر به سر باشد!

«شيری»که با آميختن با «آهو»يی مغموم

مصداق رويا گونه ی شير و شکر باشد

«ماه»ی که در عين ظرافت هر چه «عشق»اش گفت

فرمان برد حتی اگر «شق القمر» باشد

ياری که همچون شعرهای حضرت حافظ

نامش مرا ذکر شب و ورد سحر باشد

از خويش می پرسم ؟ کجا دنبال او هستی ؟

ـ هر جا که حتی ذره ای از او اثر باشد

می گويم و می دانم اين را کاين چنين ياری

در دفتر افسانه پردازان مگر باشد!

«سه روز» بود که در مکّه بی قراری بود

محمدجواد غفور زاده — Thu, 21 Apr 2016 05:30:00 GMT

«سه روز» بود، که در مکّه بی قراری بود
نگاه کعبه، پر از چشم انتظاری بود

«سه روز» صبح شد و سایبان «حِجر و حَجَر»
سحاب رحمت و ابرِ امیدواری بود

به احترام شکوفایی گل توحید
«سه روز» کار حرم عشق و رازداری بود

زِ هجر روی علی، کار «حِجر اسماعیل»
در این سه روز و سه شب، ندبه بود و زاری بود

پس از «سه روز» از آن روی ماه پرده گرفت
حرم که محرم اسرار کردگاری بود

صفای آینه از چشم «مَروه» می تابید
شمیم آینه از «مُستَجار» جاری بود

زمین به مقدم مولود کعبه، می نازید
هوا هوای بهشتی، زمین بهاری بود

فرشتگان خدا، در مقام ابراهیم
سرودشان، غزل عشق و بی قراری بود

سحر به زمزم توحید، آبرو بخشید
علی، که زمزمه ی چشمه در حصاری بود

قسم به وحی و نبوّت که در کنار نبی
علی تمام وجودش، وفاو یاری بود

نشست بر لبش آیات «مؤمنون» آری
علی که جلوۀ آیات جان نثاری بود

چگونه نخل عدالت نمی نشست به بار
که اشک چشم علی گرم آبیاری بود

امیر ظلم ستیز، افسر یتیم نواز!
یگانه آینه ی عدل و استواری بود

همین نه «مکّه» از او عطر ارغوانی یافت
«مدینه» از نَفَس او بنفشه کاری بود

علی، تجسّم اخلاص بود و صبربود و امید
علی، تبلور ایمان و پایداری بود

علی، به واژه ی آزادگی تقدّس داد
علی، تجلّی ایثار و بردباری بود

جهان کوچک ما حیف درنیافت که او
پر از کرامت فضل و بزرگواری بود

قسم به کعبه که سجّادۀ گل افشانش
زِ خون جبهه ی او باغ رستگاری بود

خدا کند بنویسند روی دامن یاس
«شفق» به گلشن او خارِ افتخاری بود

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت

علیرضا قزوه — Fri, 18 Mar 2016 00:58:00 GMT

به پایت ریختم اندوه یک دریا زلالی را
بلور اشک ها در کاسه ی ماه هلالی را

چمن، آیینه بندان می شود صبحی که می آیی
بهارا! فرش راهت می کنم گل های قالی را

نگاهت شمع آجین می کند جان غزالان را
غمت عین القضاتی می کند عقل غزالی را

چه جامی می دهی تنهایی ما را؟ جلال الدّین!
بخوان و جلوه ای بخشای این روح جلالی را

شهید یوسفستان توأم؛ زلفی پریشان کن
بخشکان با گل لبخند هایت خشک سالی را

سحر، از یاس شد لبریز، دل های جنوبی مان
نسیم نرگست پر کرد ایوان شمالی را

افق هایی که خون رنگ اند، عصر جمعه ی مایند
تماشا می کنم با یاد تو هر قاب خالی را

کدامین شانه را سر می گذارم وقت جان دادن؟
کدام آیینه پایانی ست این آشفته حالی را؟

تو ناگاهان می آیی مثل این ناگاه بی فرصت
پذیرا باش از این دلتنگ، شعری ارتجالی را

فرسوده ی کشاکش امواج کوچک است

پانته آ صفایی بروجنی — Sun, 13 Mar 2016 09:18:00 GMT

چون کوه، سخت و ساکت و تنها نشسته است

انگار سال‌ هاست همین جا نشسته است

این صخره ی عظیم که با زخم سینه اش

یک عمر پای صحبت دریا نشسته است

فرسوده ی کشاکشِ امواجِ کوچک است

اما چه با وقار و شکیبا نشسته است

خورشید روی شانه و مهتاب در بغل

در کارِ روشنایی دنیا نشسته است

رفتند زیرِ آب تمام جزیره ها

تنها هم اوست، اوست که تنها نشسته است

آن صخره ی عظیم که با چشم های خیس

جشنِ حباب را به تماشا نشسته است

تو می روی و علی از علی غریب تر است

محمدجواد شاهمرادی — Sat, 12 Mar 2016 06:53:00 GMT

برای حضرت زهرا سلام الله

هزار سال گذشت و هزار بار دگر
تو ایستاده ای آن جا در آستانه ی در

تو ایستاده ای آن جا و در نگاه ترت
هزار شاپرک است و هزار جاده ی تر

هزار شاپرک گرد شمع حلقه زده
هزار جاده ی مشتاق قله های خطر

تن کبودت ، نیلوفری ز باغ " فدک"
دل بلندت شعری به اقتفای پدر

ربوده نیمه شبان عطر گیسوان تو را
هزار باد صبا با هزار شانه به سر

تو می روی و علی از علی غریب تر است
شبیه نام تو که از همیشه فاطمه تر

پس از غروب تو بی چشم تر نخواهد دید
یکی از این دو پسر را یکی از این دو پسر

کدام چشمه ی خورشید و آشیانه ی ماه
به جای روی تو می جوشد از خیال بشر؟

کدام حادثه جز کوچ تو حریف علی ست ؟
بگو کدامین غربت؟ بگو کدام خبر ؟

بگو که زنده ای و سوی ما نظاره گری
دل مرا به بقیعت نه ...تا خود "تو" ببر

هنوز هم که هنوز است این قد خم توست
که ایستاده همان جا ... در آستانه ی در...

دستی به پهلو دارد و دستی به دستاس

سیدمحمد جواد شرافت — Sun, 21 Feb 2016 08:07:00 GMT

دستی به پهلو دارد و دستی به دیوار
داده ست تکیه مادر هستی به دیوار

هرلحظه دردی تازه داغی تازه دارد
در چشم خود غم های بی اندازه دارد

مثل شبی تیره ست دنیای مقابل
تنها هلالی مانده از آن ماه کامل

گاهی که بر دیوار و در دارد نگاهی
آهی به لب می آورد از درد آهی

لبریز از دردست اما غرق احساس
دستی به پهلو دارد و دستی به دستاس

آه این نسیم با محبت، مادرانه
دستی کشیده بر سر و بر روی خانه

شرمنده احساس او شد خانه داری
با هر نفس آه از در و دیوار جاری

شب، نیمه شب خسته شکسته، مات، مبهوت
دستی به سر می گیرد و دستی به تابوت

از خانه بیرون می رود ناباورانه
جان خودش را می برد بر روی شانه

خورده گره با گرد غربت سرنوشتش
در خاک پنهان می شود پنهان بهشتش

نفسی علی ... آه از دل پر درد او آه
یا لیتها... آه از دل پر درد او آه

این روزها دستی به سمت ذوالفقار است

تا جذبه ي جنون هست ليلا ادامه دارد

غلامرضا طریقی — Tue, 12 Jan 2016 10:54:00 GMT

حتي اگر نباشي ، دنيا ادامه دارد!

دردا که درد امروز فردا ادامه دارد

بعد از تو خاطراتت ماندند تا بدانم

گيرم به شکل کابوس رويا ادامه دارد

افسانه چون خود عشق پايان نمي پذيرد

حتي در اين تغزل نيما ادامه دارد

صدها جمال هر روز چين ميخورند اما

تا جذبه ي جنون هست ليلا ادامه دارد

سر در هوايي موج او را به صخره کوبيد

اما بدون او هم دريا ادامه دارد

عشق است و راه دورش راهي که در دل ما

جايي اگر نباشد بي جا ادامه دارد

حک شد که بعد از اين پدران مهربان شدند

مهدی زارعی — Sun, 20 Dec 2015 09:21:00 GMT

فوج ملک به ظن غلط در گمان شدند

با طرح نکته اي همگي نکته دان شدند

طوفان شک وزيد و ملائک از آسمان

با کشتي شکسته به دريا روان شدند

عرش از درون به لرزه در آمد که بس کنيد

از اين به بعد اهل زمين در امان شدند

شک شد يقين و «کن فيکون» بانگ برگرفت

بود و نبود، آن چه نبودند، آن شدند

برقي زد آسمان و زمين غرق نور شد

يک يک ستارگان همگي کهکشان شدند

مردان گوژپشت و درختان پير و خشک

قد راست کرده، باز نهالي جوان شدند

بر قبرهای کوچک و بي نام و بي شمار

حک شد که بعد از اين پدران مهربان شدند

هر سنگ: شاخه اي گل و هر سخره: جنگلي

انبوه رنگ ها همه رنگين کمان شدند

«کسري» شکست و آتش «آتشکده» نشست

«رود» از خروش ماند و علائم عيان شدند

اهل زمين بدون پر و بال پر زدند

مردم تمام سالک هفت آسمان شدند...

تنها صدا، صداست که باقی ست؛ بگذار از صدا بنویسم

علیرضا قزوه — Mon, 14 Dec 2015 13:09:00 GMT

تنها صدا، صداست که باقی ست؛ بگذار از صدا بنویسم
دلبستگی به خلق ندارم، می خواهم از خدا بنویسم

می خواهم این دو روزه ی باقی، گوشه نشین زلف تو باشم
بر صُفّه ی صفا بنشینم، از بقعّه ی بقا بنویسم

آزاد از خواص و عوامی، از خود رها شوم به تمامی
تا چند با فریب نشینم؟ تا چند از ریا بنویسم؟

من کیستم که دل به تو بندم؟ بادا به سوی دوست برندم
تو کیستی که از تو بگویم؟ آخر چرا تو را بنویسم؟

از بی نشان این همه ماتم، می مانم از چه چیز بگویم
از بی کجای این همه اندوه، می مانم از کجا بنویسم

حالم خوش است و دوست ندارم دستی به روی دست گذارم
تنها همین به چلّه نشینم، تنها همین دعا بنویسم

از مهر و قهر او نبریدم، می خواهم آن چنان که شنیدم
از بیم و از امید بگویم، از خوف و از رجا بنویسم

می خواهم از همیشه رساتر، از چند و چون راه بپرسم
می خواهم از «چگونه» بگویم، می خواهم از «چرا»بنویسم

از شهر دود و شهوت و آهن، رفتم به عصر آتش و شیون
فرصت نبود تا که بگویم، فرصت نبود تا بنویسم

حالی بر آن سرم که از این پس، سر از درون چاه برآرم
هر شام، از مدینه بگویم، از ظهر کربلا بنویسم

من بنده ی علی و رضایم، بگذار تا به خویش بیایم
از حضرت علی بسرایم، از حضرت رضا بنویسم

بخوان دعای فرج را، که صبح نزدیک است

محمدجواد غفور زاده — Thu, 03 Dec 2015 06:02:00 GMT

بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد
دعا کبوتر عشق است بال و پر دارد

بخوان دعای فرج را و عافیت بطلب
که روزگار، بسی فتنه زیر سر دارد

تو در هجوم حوادث، صبور باش، صبور
که صبر میوه ی شیرین تر از ظفر دارد

در آستان ولا، جای ناامیدی نیست
بهشت پاک اجابت هزار در دارد

دل شکسته بیاور، که با شکسته دلان
نسیم مهر خدا، لطف بیشتر دارد

بخوان دعای فرج را، که صبح نزدیک است
که شام خسته دلان مژده ی سحر دارد

صفا بده دل و جان را به شوق روز وصال
مسافر دل ما، نیّت سفر دارد

زمین چو پر شود از عدل، آسمان ها را
شمیم غنچه ی نرگس، ز جای بردارد

بخوان دعای فرج را، زِ پشت پرده ی اشک
که یار، چشم عنایت به چشم تر دارد

دهند مژده به ما از کنار خیمه ی سبز
که آخرین گل سرخ از شما خبر دارد

مراقبت بکن از دل، که یوسف زهرا
زِ پشت پرده ی غیبت به ما نظر دارد

برآر دست دعایی، که دست مهر خدا
حجاب غیبت از آن ماهروی بردارد

غروب و دامنه ی نور آفتاب و شفق
بخوان دعای فرج را، دعا اثر دارد

در سینه ی ما یزید چادر زده است

جلیل صفربیگی — Sat, 24 Oct 2015 09:30:00 GMT

ما را نه مگر عشق تلنگر زده است

با شعله ی روشنی که در حُر زده است

در تاخت و تاز شمر و ابن سعدیم

در سینه ی ما یزید چادر زده است

نیامدی و نچیدی انارِ سرخی را..

پانته آ صفایی بروجنی — Wed, 21 Oct 2015 09:36:00 GMT

درخت ها همه عریان شدند، آبان شد

و باد آمد و باران گرفت و طوفان شد

نیامدی و نچیدی انارِ سرخی را

که ماند بر سر این شاخه تا زمستان شد

نیامدی و ترک خورد سینه ی من و آه!

چقدر یک شبه یاقوت سرخ ارزان شد!

چقدر باغ پر از جعبه های میوه شد و

چقدر جعبه ی پر راهی خیابان شد

چقدر چشم به راهت نشستم و تو چقدر

گذشتن از من و رفتن برایت آسان شد!

چطور قصه ام این قدر تلخ پایان یافت؟

چطور آنچه نمی خواستم شود، آن شد؟

انار سرخِ سرِ شاخه خشک شد، افتاد

و گوش باغ پر از خنده ی کلاغان شد

غدیر حادثه ای متّصل به عاشوراست

محمدجواد غفور زاده — Thu, 01 Oct 2015 06:41:00 GMT

غدیر، خاطری از گل شکفته تر دارد
غدیر، یک چمن آلاله زیر پر دارد

غدیر، از سفر حجّة الوداع هنوز
هزار خاطره ی ناب در نظر دارد

غدیر، چشم به راه حضور مهمانی ست
که جان عاشق و چشم خدانگر دارد

چه میهمان عزیزی، که در مدینه ی وحی
غم هدایت و آزادی بشر دارد

غدیر گفت: خدایا چگونه اقیانوس
به سوی «برکه ی خم» نیّت سفر دارد؟

غدیر دید که دستش تهی ز برگ و نواست
زلال روشنی از آب، مختصر دارد

به ماه گفت: برو فرشی از حریر بیار
پیام داد به خورشید چتر بردارد

به غنچه گفت: که در مقدمش تبسّم کن
به لاله گفت: که جام گلاب بردارد

غدیر، جلوۀ سینا به خود گرفته، مگر
از اتفاق شگفت آوری خبر دارد؟

غدیر دید، که یکصد هزار دل لرزید
دل است و صحبت دلبر در او اثر دارد

غدیر و صبر و سکوت نبی مسَلّم بود
که پرده دار حرم، بیم پرده در دارد

در این مکاشفه، ناگاه دست غیب آمد
که از حقیقت اسلام پرده بردارد

امین وحی خدا گفت: یا رسول الله
بگو که شمس جمال تو یک قمر دارد

کنون که چلّه نشینان همسفر جمع اند
بگو که جامعه، حاجت به راهبر دارد

بگو به حکم صریح خدا علی مولاست
به هرکسی که ولای پیامبر دارد

عبادت دو جهان، ناز ضرب شصت علی ست
بگو کدام جوانمرد، این هنر دارد

حدیث منزلتش را بخوان در این صحرا
تلاوت از لب تو لذّت دگر دارد

بگو به عارف و عامی مراقبت بکنند
از این نهال، که هم سایه، هم ثمر دارد

غدیر و آیه ی «یا اَیُّها الرَّسول» و علی
چه ارتباط عمیقی به یکدگر دارد

دلش رضا نشود جز به دوستی علی
«مگر کسی که دل از سنگ سخت تر دارد»

غدیر دید که بعد از نبی ورق برگشت
غدیر دید که تاریخ چشم تر دارد

غدیر دید که این شعله رو به خاموشی ست
نیاز اگرچه دو عالم به این شرر دارد

غدیر از آن چه که در سایه ی سقیفه گذشت
هنوز خون به دل و داغ بر جگر دارد

غدیر سر به کمند سقیفه و شوراست
غدیر حادثه ای متّصل به عاشوراست

مست تر شو تا غدیر از عید قربان بگذرد

علیرضا قزوه — Wed, 23 Sep 2015 06:36:00 GMT

کاروان از هفت شهر عشق و عرفان بگذرد
راه بیت الله اگر از هند و ایران بگذرد

مهربانا! یک دو جامی بیشتر از خود برآ
مست تر شو تا غدیر از عید قربان بگذرد

«خون نمی خوابد» چنین گفتند رندان پیش از این
کیست می خواهد که از خون شهیدان بگذرد؟

نغمه اش در عین کثرت، جوش وحدت می زند
هرکه از مجموع آن زلف پریشان بگذرد

پرده ی عشّاق، حاشا بی ترنّم گل کند
شام دلتنگان مبادا در غم نان بگذرد

وای روز ما که در اندوه و حرمان سر شود
حیف عمر ما که در دعوا و بهتان بگذرد

خون سهراب و سیاوش سنگ فرش کوچه هاست
رستمی باید که از این آخرین خوان بگذرد

کاشکی این روز ها بر ما نمی آمد فرود
حسرت این روز ها بر ما فراوان بگذرد

کافر از کافر گذشت و گبر یار گبر شد
کاش می شد تا مسلمان از مسلمان بگذرد

حال و روز عاشقان امروز بارانی تر است
نازنینا! اندکی بنشین که باران بگذرد

از شراب مشرق توحید خواهد مست شد
گر نسیمِ هند، از خاک خراسان بگذرد

نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

علیرضا قزوه — Wed, 09 Sep 2015 00:32:00 GMT

شب و روزم گذشت، به هزار آرزو
نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

نه سلامم سلام، نه قیامم قیام
نه نمازم نماز، نه وضویم وضو

دل اگر نشکند، به چه ارزد نماز؟
نه بریز اشک چشم، نه ببر آبرو

نه به جانم شرر، نه به حالم نظر
نه یکی حسب حال، نه یکی گفت و گو

نه به خود آمدم، نه زِ خود می روم
نه شدم سربلند، نه شدم سرفرو

همه جا زمزمه ست، همه جا همهمه ست
همه جا «لا شریک...»، همه جا «وحده...»

نبرد غیر اشک، دل ما را به راه
نکند غیر آه، دل ما را رفو

نشوی تا حزین، هله! با می نشین
هله! سرکن غزل، هله! ترکن گلو

به سر آمد اجل، نسرودم غزل
همه اش هوی و های، همه اش های و هو

هله! امشب ببر به حبیبم خبر
که غمش مال من، که دلم مال او

هله! از جان جان، چه نوشتی؟ بخوان!
هله! گوش گران! چه شنیدی؟ بگو!

ببریدم به دوش، به کوی می فروش
که شرابم شراب، که سبویم سبو

مرگ از جسمم نمی پرسد که حتی کیستی

علیرضا قزوه — Sun, 06 Sep 2015 02:43:00 GMT

مرگ در جانم تلاطم می کند این روزها
زندگی دارد مرا گم می کند این روزها

عشق می آید خبر می گیرد از اندوه من
درد می آید تبسّم می کند این روزها

گاه تنهایی می آید می نشیند پای حوض
سنگ هم با من تکلّم می کند این روزها

مرگ از جسمم نمی پرسد که حتی کیستی
مرگ بر روحم ترحّم می کند این روزها

روح بازیگوش، می خندد به جسم خسته ام
جسم، روحم را تجسّم می کند این روزها

دختران کوزه بر سر، می رسند از راه دور
کوزه گر خاک مرا خم می کند این روزها

ای خوشا آنان که نقاشان درد مردم اند

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:47:00 GMT

هرچه می خندیم برخی چهره در هم می کشند
خنده را هم با مداد دودی غم می کشند

سرخوشان، از بیم غم دنبال شادی می دوند
لولیان، از فرط شادی، نشئه ی غم می کشند

تاجران، در بیت شان آروغ شرعی می زنند
شاعران در شعرشان آه دمادم می کشند

پشت این بازار ناموزون، ترازودارها
عقل را کم می خرند و عشق را کم می کشند

آخرت جویان، خدایا! بیشتر دنیایی اند
آخر از چاه زنخدان آب زمزم می کشند

نقش اگر باشد، عزا گویان «حیدر حیدر» اند
نقشه ای باشد اگر، با ابن ملجم می کشند

گول این نقش آفرینان ثناگو را مخور
بیشتر گرسیوزان را شکل رستم می کشند

ای خوشا آنان که نقاشان درد مردم اند
عید را عید و محرم را محرم می کشند

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:41:00 GMT

مبارک شمایید و ماییم و آن ها

که دل تازه کردند در بی کران ها

مبارک! مبارک! سحر ها مبارک!

مبارک سحرها! مبارک اذان ها!

مبارک تر از هر مبارک، شمایید

شما روشنان شب کهکشان ها

شما بی گمان آیه های یقینید

مبارک یقین ها! مبارک گمان ها!

مبارک بهاری که در برگ برگش

نشانی ست از جلوه ی بی نشان ها

بهاری که زیباست چون نسترن ها

بهاری که غوغاست چون ارغوان ها

بهاری که روییده از خون، از آتش

بهاری که گل کرده از استخوان ها

خدایا! خدایا! جوانه… جوانه…

خدایا! جوان ها… خدایا! جوان ها…

آخر این قصّه را من جور دیگر دیده ام

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:38:00 GMT

کهنه صرّافان دنیا، از تصرف می خورند
از عدالت می نویسند، از تخلّف می خورند

می نویسم: «دوستان! معیار خوبی مرده است»
دوستان خوب من تنها تأسّف می خورند

این که طبع شاعران خشکیده باشد، عیب کیست؟
ناقدان از سفره ی چرب تعارف می خورند

عاشقان هم گاه گاهی ناز عرفان می کشند
عارفان هم دزدکی نان تصوّف می خورند

یوسف من! قحطی عشق است، اینان را بهل!
کلفت دین اند و دنیا؛ از تکلّف می خورند

آخر این قصّه را من جور دیگر دیده ام
گرگ ها را هم برادرهای یوسف می خورند

پسران و پدران، بی خبر از حال هم اند

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:33:00 GMT

عاشقان، از گون دشت عطش طاق ترند
ماهیانی که اصیل اند در اعماق ترند

دوره ی آینگی سر شده یا آینه نیست؟
مردم کوچه ی آیینه بداخلاق ترند

واعظا! موعظه بگذار؛ که وعّاظ عزیز
به تقلّای گناه از همه مشتاق ترند

راستی را، اگر از نان و خورش نیست خبر،
این گدایان زِ چه از پادشهان چاق ترند؟

پسران و پدران، بی خبر از حال هم اند
روز محشر، پدران از پسران عاق ترند

بعد از این نام من و گوشه ی گمنامی ها
که غریبان جهان، شهره ی آفاق ترند

تو سلیمان می توانی شد، ولی با چند شرط

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:28:00 GMT

دورشو از خود که بانگ دورها را بشنوی
در نمازت گریه ی انگورها را بشنوی

تارشد شب های تنهایی ت؛ چنگی زن به دل
تا صدای هق هق زنبورها را بشنوی

رکعتی از رنگ بیرون آی، ای هم رنگ نور!
نور شو، تا ربّنای نورها را بشنوی

سعی کن آیینه را هر صبح لب خوانی کنی
سعی کن با یک نظر منظورها را بشنوی

پنبه را از گوش بیرون آر، ای حلّاج وهم!
تا اَنَاالحَق گفتن منصورها را بشنوی

بی که موسی باشی، از طور تجلّی بگذری
بی که اسرافیل باشی، صورها را بشنوی

تو سلیمان می توانی شد، ولی با چند شرط
شرط اوّل آن که حرف مورها را بشنوی

شرط آخر آن که برگردی به ظهر کربلا
محو عاشورا شوی و شورها را بشنوی

دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:26:00 GMT

دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم
به دریا می زدم، در آب و آتش خانه می کردم

چه می شد آه، موسای من! من هم شبان بودم؟
تمام روز و شب زلف خدا را شانه می کردم

نه از ترس خدا، از ترس این مردم به محرابم
اگر می شد، همه محراب را میخانه می کردم

اگر می شد به افسانه شبی رنگ حقیقت زد
حقیقت را اگر می شد، شبی افسانه می کردم

چه مستی ها که هر شب در سر شوریده می افتاد
چه بازی ها که هر شب با دل دیوانه می کردم

یقین دارم سرانجام من از این خوب تر می شد
اگر از مرگ هم چون زندگی پروا نمی کردم

سرم را مثل سیبی سرخ، صبحی چیده بودم کاش
دلم را چون اناری کاش یک شب دانه می کردم

دست مرا گرفت که: «باری چه چیده ای؟»

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:22:00 GMT

دست مرا گرفت که: «باری چه چیده ای؟»
گفتم: «دلی به رنگ غزل یا قصیده ای»

گفت: «آنچه دیده ای، همه عکس خیال توست
رنگی به غیر خویش در آیینه دیده ای؟»

با خنده گفت: «اشک کدامین شبانگهی؟»
با گریه گفتم: «آهِ کدامین سپیده ای»

در من نشست نعره ی شیر شکسته ای
در من دوید آهوی از خود رمیده ای

می رفتم از غلاف غم خود رها شوم
فریاد زد که: «خنجرِ دلتنگ دیده ای؟»

هفتاد باغ، در پی بویش غزل شدم
تا دست من رسید به سیب رسیده ای

هر صبح و شام یکسره خون گریه می کند
در شیشه ی دلم، پریِ سربریده ای

من به دنبال کسی می گردم از روز نخست

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:20:00 GMT

در همان صبحی که انسان ها به دنیا آمدند
شانه ای لرزید؛ باران ها به دنیا آمدند

توی گلدان زمین، انسان، گلی دلتنگ بود
گل تبسم کرد؛ گلدان ها به دنیا آمدند

گیسویی آشفت، اندوه غریبان تازه شد
شانه ای خم شد، پریشان ها به دنیا آمدند

بعد باران آمد و دنبال زلف ما دوید
بال وا کردیم، توفان ها به دنیا آمدند

حسرتی خشکید، باغ فطرتی بیدار شد
حیرتی گل کرد، عرفان ها به دنیا آمدند

دیده وا کردیم، دیدیم آسمان در چشم ماست
چشم را بستیم، مژگان ها به دنیا آمدند

پیش تر از ما و من، اویی به نام عشق بود
این و آن مردند تا «آن» ها به دنیا آمدند

کفر و عصیان بر مدار خشم و شهوت می تپید
با دعای عشق ایمان ها به دنیا آمدند

آدمی در غار تنهایی به دوری فکر کرد
دور دوری بود؛ دوران ها به دنیا آمدند

خانه ها دلتنگی حوّاست پشت کوچه ها
آدمی گم شد، خیابان ها به دنیا آمدند

من به دنبال کسی می گردم از روز نخست
از همان صبحی که انسان ها به دنیا آمدند

در خودم می چرخم و راهی به مقصد نیست

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:18:00 GMT

در خودم می چرخم و راهی به مقصد نیست
با خودم می گویم: «امّا حال من بد نیست»

درد، آن دردی که روحم را بسوزد، هست
ابر آن ابری که بر جانم ببارد نیست

زندگی این جا که من هستم، همه درد است
درد، حدی دارد؛ این جا درد را حد نیست

مرگ، در شهری که من هستم، نمی میرد
زندگانی نیز جز مرگ مجدد نیست

آدمی، این جا که من هستم، دلش تنگ است
هیچ جا مانند این جا، غم زبانزد نیست

با وجود این، پر از آرامش است انسان
شادمانم من؛ ولی آرامشم صد نیست

گاه با ایمان خود در شک و تردیدم
گرچه در کفر خود این جا کس مردد نیست

مرده سوزان است این جا آدمی سنگی ست
خاک این خاکسترستان جز زبرجد نیست

آدمی تنها تر از تنهایی خویش است
آدمی این جا بجز روحی مجرّد نیست

با وجود این، دلم، روحم خراسانی ست
هیچ خاکی پیش من چون خاک مشهد نیست

گرچه نام «رام» و «لچمن» نیز نام اوست
در نگاهم هیچ نامی چون «محمّد» نیست

در دلم تا «اشهد ان لا اله» اوست
گوش جانم وام دار زنگ معبد نیست

بین هفادودو ملّت، عقل اگر جنبد
بینِ شان جز عاشقی در رفت و آمد نیست

بین هفاد و دو ملّت، عشق اگر باشد
هیچ انسان کافر و زندیق و مرتد نیست

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:12:00 GMT

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را
زمانه سرمه می ساید شکستِ استخوان ها را

چقدر –ای روزگاران!- زخم از تیغ خودی خوردن؟
میان خون و خنجر بازی زخم زبان ها را

خمیر و نانوا دیوانه شد از این همه هیزم
خدایا! شور این آتش فروشان سوخت نان ها را

به نام نامی توفان و دریا بال خواهم زد
کلاغانی که می بندید راه آسمان ها را!

به ملّاحان بگو وقت ملاحت نیست این شب ها
بگو، توفان! بگو؛ پایین نیاور بادبان ها را

دهان موج را باید ببندد تربت مولا
بگو باید تحمّل کرد یک چند این تکان ها را

چرا اهل سیاست، منطق حکمت نمی دانند؟
خدایا! بار دیگر بعثتی بخشا شبان ها را

شب قدرم همان شب شد که در زلف تو تب کردم!

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:11:00 GMT

چه شب هایی که پرپر شد! چه روزانی که شب کردم!
نه عبرت را فرا خواندم، نه غفلت را ادب کردم

برات من شبی آمد که در آیینه لرزیدم
شب قدرم همان شب شد که در زلف تو تب کردم

شب تنهایی دل بود؛ چرخیدم، غزل گفتم
شب افتادن جان بود؛ رقصیدم، طرب کردم

تمام من همین دل بود؛ دل را خون دل دادم
تمام من همین جان بود؛ جان را جان به لب کردم

دعایی بود و تحسینی، درودی بود و آمینی
اگر دستی برآوردم، اگر چیزی طلب کردم

تو بودی هرچه اوتادم اگر از پیر دل کندم
تو بودی هرچه اسبابم اگر ترک سبب کردم

نظر برداشتن از خویش بود و خویش او بودن
اگر چیزی به چشم از علم انساب و نسب کردم

الهی! عشق! در من چلچراغی تازه روشن کن
ببخشا گر خطا رفتم، ببخشا گر غضب کردم

عزا این نیست، غم این نیست، داغ کربلا این نیستا

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:05:00 GMT

بهاران بود و مجنون مرد از بی همزبانی ها
به قدر عمر پیران، کم شد از عمر جوانی ها

دریغا پهلوانان و دریغا پهلوی خوانان
دریغا تر فتوّت نامه ی بی پهلوانی ها

شغاد قصّه بازی می کند در نقش رستم هم
چه زخمی می خورد سهراب در این پرده خوانی ها

نمی دانی ندانستن چه طُرفه صرفه ای دارد
که شور هیچ دانان است و دور هیچ دانی ها

عزا این نیست، غم این نیست، داغ کربلا این نیست
به خندیدن شباهت می برد این نوحه خوانی ها

دلم می خواست در عهد عتیق عاشقی باشم
چرا منسوخ شد –موسای من- عهد شبانی ها؟

ماه نو! در پی تفسیر نویی از رمضانم

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:03:00 GMT

به سلام رمضان، بر شده ام باز به بامی
ماه نو! ماه نو! از مات درودی و سلامی

ماه نو! ماه نو! امسال به پیمانه چه داری؟
پیش از این، از رمضانم نه مِیی مانده، نه جامی

ماه نو! ماه نو! امشب چه شب واقعه جوشی ست
چه شب واقعه جوشی! چه شب آینه فامی!

ماه نو! ماه نو! امسال مرا نور بیاموز
تو که در مهر، امامی، تو که در سوز، تمامی

ماه نو! در پی تفسیر نویی از رمضانم
روزه آن نیست که صبحی برسانیم به شامی

رمضان آمد و در سفره ی افطار و سحر نیست
نه تو را نان حلالی، نه مرا آب حرامی

در سلام رمضان کاش یکی آینه باشیم
آه، آیینه در آیینه! عجب حسن ختامی!

دیدم که در آن سوی قیامت، چه خبرهاست!

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 12:57:00 GMT

باید بروم؛ راه من از کوه و کمرهاست
هرچند که پایان شبم غرق سحرهاست

ساقی! به خدا دور غریبی ست؛ بگردان
دیری ست که در ساغر ما خون جگرهاست

پیمانه به من دادی و گفتی: «به سلامت!»
می نوشم از این زهر که لبریز شکرهاست

رفتم به تماشای جمال تو در آتش
دیدم که در آن سوی قیامت، چه خبرهاست!

وقت است که از آینه بیرون بزنم باز
آیینه ندانست که در من چه سفرهاست

چشم پدران است به اندوه پدرها
اشک پدران است که در خون پسرهاست

دیروز به دست من و تو آینه دادند
امروز ولی نوبت رقصیدن سرهاست

این رجب ها در من آغاز طلوع تازه ای ست

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 12:54:00 GMT

باده بالایی ست امشب باده از بالا بریز
آتش تبریز را در جان مولانا بریز

ای ضیاء الحق! شبم از نور شمس الدّین تهی ست
این دو روز مانده را دردی به جان ما بریز

لای لایِ مادران جز «لا الٰه» درد نیست
شیر «لا» نوشیده ام من، شربت «الّا» بریز

گرچه لبریزیم از زخم کهن، امّا بزن
گرچه تلخ است این شراب خانگی، امّا بریز

ما همه خاکستر توفان و خورشیدیم و موج
مشتی از خاکستر ما بر سر دریا بریز

زیر دلق خود چه داری؟ زاهد دنیا پرست!
از می فردا چه می گویی؟ همین حالا بریز

این رجب ها در من آغاز طلوع تازه ای ست
شور شعبان است در من، شور عاشورا بریز

ای گلِ مولا! نفَس فرسود دنیایم مخواه
بر سر قبرم چو می آیی گلِ مولا بریز

این دشت در حدیث «طریق الرضّا»ی ماست

محمدحسین انصاری نژاد — Mon, 24 Aug 2015 06:36:00 GMT

می خواهم از مسیر کویری گذر کنم

با گردباد، زمزمه ای مختصر کنم

خطّ غبار، یکسره رسم است بر دلم

با بادگیرها مگر آواز سر کنم

روزی امام هشتم از این جاده رد شده ست

با ذکر این حدیث، شبی را سحر کنم

شاید به سایه سار همین سرو آمده ست

باید سؤال از شب و کوه و کمر کنم

از«مسجدالرضّا» کمی آهسته تر بپیچ

تا دل به زیر بارش گلدسته تر کنم

این جا اذان گریه ی مولا شنیدنی ست

این جا وضو خوش است به خون جگر کنم

این قطعه، جانماز امام شهید ماست

می خواهم ای دریغ، از این جا سفر کنم

حجّ است هشت فرسخ از این جاده رد شدن

باید مسافران حرم را خبر کنم

حس می کنم که نافله از دشت می وزد

وقت است تا که هروله را بیشتر کنم

این دشت در حدیث «طریق الرضّا»ی ماست

باید در این مسیر سلوکی دگر کنم

این جا خوش است جامه دران غرق گریه شد

قطع درخت وسوسه با این تبر کنم

این جا خوش است ذکر شبانگاه در کویر

انگشتری به دست و عبایی به سر کنم

می ترسم از قیامت و سرگشتگی به حشر

یکباره استغاثه ی « این المفرّ» کنم

این جا درنگ کرد، کویر آبرو گرفت

بر سنگ، شرح واقعه ای معتبر کنم

گویی به صخره های هوا می خورد سرم

وقت است تا که قافیه را در به در کنم

امشب صدای روشنی از دور می رسد

خواهم شنید چشم به بالا اگر کنم:

« از این مسیر سمت سناباد رفته ام

تا خاک تشنه را به قدم عین زر کنم

از این مسیر آمده ام تا کویر را

با ربّنای نیمه شبم شعله ور کنم»

می بینمت، امام من! آشفته آمدم

تا از دلم گدازه ی عصیان به در کنم

می آیم از شمیم قدم گاه پر شوم

بر عطر ماه، پنجره را بازتر کنم

ختم قصیده، روضه ی ماه جوان توست

این را، امام! هدیه ی روز پدر کنم؟‍!

کلاغ پر

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:16:00 GMT

شب رسید

مادر و مادر بزرگ

محسن و پروانه و ناهید و من

گرم بگو و بخند:

«سار پر

باز پر

هدهد و گنجشک

کبوتر

کلاغ

جغد دلازار پر

یا به غلط

مار پر»

صبح شد

خاک دهان باز کرد

گفت: «پر

شهر پر

کوچه پر

سنگ و گل و شیشه پر

باغ هم از ریشه پر»

ظهر شد

مادرم از گوشه ی ویرانه خواند:

«عشق پر

خانه پر

محسن و پروانه پر»

دعا

بیوک ملکی — Wed, 19 Aug 2015 12:04:00 GMT

«الهی بمیرم برایت!
الهی بمیرم برایش!»

برای همه، مرده مادربزرگم
همیشه، برای همه

الهی نمیرد!

«باب الجواد» راه ورودی به قلب توست

فاطمه نانی زاد — Wed, 19 Aug 2015 06:53:00 GMT

مثل نسیم صبح و سحرگاه می رود
هرکس میان صحن حرم راه می رود

از هرچه غصه دارد و غم می شود رها
هر سائلی که خدمت این شاه می رود

وقتی فرشته های حرم بال می زنند
از سینه های شعله زده آه می رود

این جا بهشت روی زمین فرشته هاست
از این زمین فرشته به اکراه می رود

خورشید در طواف حرم وه! چه دیدنی ست
هرشب به پای بوسی آن ماه می رود

«باب الجواد» راه ورودی به قلب توست
حاجت رواست هرکه از این راه می رود

يعني که باز پنجره را دست باد بست

مهدی زارعی — Mon, 10 Aug 2015 04:32:00 GMT

در احتضار، از لب آيينه خون چکيد

شاعر نوشت: توطئه، شب، کينه، سَم، شهيد!

آيينه که شکست، غزل ماند و مرگ، بعد

واژه به واژه جان به لب بيت ها رسيد

اديان تازه از همه سو شعر را گرفت

هر کس به زعم و سود خودش ديني آفريد

دين نه، که يک مترسک پوشالي مهيب

دين نه، که يک عجوزه ي صد چهره ي پليد

«صوفي» به اخم، گفت که بايد براي دين

کِز کرد و کنج عافيت و عزلتي گُزيد

«زنديق» مست و بي خود و لايعقل و خراب

خنديد و بادِ قهقهه اش سمت دين وزيد

هر گوشه ي زمين خدا، عنکبوت کفر

تاري به گِرد پيکر زخميِ دين تنيد

اين جاي شعر، نوبت او بود، او که شد ـ

بر هر چه قفل بسته ي دين، دست او کليد

او آمد و به کالبد مردگان شهر

با واژه هاي روشن و قدسي ش جان دميد

رگ هاي سرد و منجمد مذهبي عليل

لبريز خون تازه شد و قلب دين تپيد

هرچه مراد و پير و بزرگ و عزيز بود

در حلقه ي ارادت آن مرد شد مريد

او که نسيم بود و از این بيت که گذشت

ديگر کسي نشاني از او در غزل نديد

يعني که باز پنجره را دست باد بست

يعني گلي شکفت، ولي دست مرگ چيد...

دلم هوای سفرهای دیگری دارد

محمدسعید میرزایی — Mon, 10 Aug 2015 03:42:00 GMT

در این سحر که سحرهای دیگری دارد
دل من از تو خبرهای دیگری دارد

من آدمم ولی این قلب عاشق از شوقت
فرشته ای ست که پرهای دیگری دارد

به نام مرگ، گلی آمده مرا ببرد
دلم هوای سفرهای دیگری دارد

همیشه بارِ دعا، میوه ی اجابت نیست
دل شکسته هنرهای دیگری دارد

و آخرین قدم عاشقی رسیدن نیست
که گاه عشق، اگرهای دیگری دارد

هزار مرتبه عاشق شدی ندانستی
که عشق خون جگرهای دیگری دارد

تو کوله بار، سبک کن که پشت مه گویند
پل از تو درّه خطرهای دیگری دارد

تو خواب رفته ای و جز تو نیست در اتوبوس
و جاده کوه و کمرهای دیگری دارد

تویی و همسر تو، کودکان تو آن جا
همان پدر که پسرهای دیگری دارد

چه دعوتی ست که امروز میز صبحانه
شراب ها و شکرهای دیگری دارد

انار هست ولی دانه هایش ازنور است
شراب نیز اثرهای دیگری دارد

فرشته آمده تا پیش خدمتت باشد
اگر دل تو نظرهای دیگری دارد

ولی دعای من این است تو خودت باشی
در آن جهان که دگرهای دیگری دارد

قرار نیست که با مرگ خود تمام شویم
جهان دری ست که درهای دیگری دارد

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم

سید مهدی موسوی — Sun, 09 Aug 2015 07:57:00 GMT

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم

یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم: دوست دارمت!

دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم

از هم فرو مپاش، برای بنای تو

باید بلور و چینی و مرمر بیاورم

بر عرشه ی سرودن شعری برای تو

من با کدام قافیه، لنگر بیاورم

وقتش رسیده این غزل نیمه‌ سوز را

از کوره‌ های خود‌خوری ‌ام در بیاورم

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

محمدسعید شاد — Sun, 02 Aug 2015 03:53:00 GMT

رسیده ای به جماهیر مردگان گناه

به استحاله ی کافوریان سرد و سیاه

- به ناگواری زخم آن چنان که من خوردم

به بی شکوهی تردید بین چاله و چاه -

جنونِ گاه به گاهم دوباره گل کرده ست

در این جنازه ی زیبا نشسته ام به نگاه

غرور سلسله اش می رسد به اهریمن

تبار روشن رویَش ولی، به حضرت ماه

به دوش می کشمش، از دلم به دوشم رفت

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت

محمد رفیعی — Sat, 01 Aug 2015 03:36:00 GMT

برای لحظه ی آخر تو را کنار گذاشت
خدا چقدر زمین را در انتظار گذاشت

هزار سال تو را با عسل به هم آمیخت
هزار معجزه در پیکر تو کار گذاشت

از آفریدن تو آن قَدَر به وجد آمد
که از وجود خودش در تو یادگار گذاشت

کشید دایره ای حول محور تو سپس
مسیر شعر مرا روی این مدار گذاشت

تو آمدی به زمین آسمان گریست، خدا
برای گریه ی او اسم مستعار گذاشت

همان دقیقه درختان مرده سبز شدند
همان دقیقه که نام تو را بهار گذاشت

کم کم دلت سرگرمی جالب تری می خواست

پانته آ صفایی بروجنی — Sun, 26 Jul 2015 03:22:00 GMT

وقتی مرا در جعبه، پشتِ ویترین دیدی

مثل تمام بچه ها از شوق خندیدی

اسباب بازی های مثل من فراوان بود

اما مرا برداشتی روی زمین چیدی

گاهی قطار و گاه کشتی ساختی از من

گاهی درختی که از او آلوچه می چیدی

با اشک هایت گریه کردم، زندگی کردم

با خنده هایم زندگی کردی و خندیدی

تو قد کشیدی، قد کشیدند آرزوهایت

کم کم مرا در خاطرات کهنه پیچیدی

کم کم دلت سرگرمی جالب تری می خواست

کم کم برایم خواب های تازه ای دیدی

یک روز با یک تخته نردِ کهنه برگشتی

(قانون بازی را هم از همسایه پرسیدی)

با اشک هایم پاک کردی مهره هایش را

یک جفت تاس از استخوان هایم تراشیدی

آن وقت پر شد خانه ات از دود سیگار و

خونِ مرا در استکان کردی و نوشیدی

آن وقت دنیا شد قماری تلخ و ما در آن

هی باختیم و باختیم... اما نفهمیدی...

ماه را به زنجیر می کشد

امیرحسین حنایی — Sun, 26 Jul 2015 03:00:00 GMT

همیشه زندان چند میله ی آهنی نیست

گاهی چند شاخه ی درخت

ماه را به زنجیر می کشد

و گاهی فلاش یک دوربین

قسمتی از یک منظره را...

عکس های زیادی دیده ام

در قاب های چوبی غبار گرفته

خوب که نگاه می کنم

زندان پنج حرف حقیر است

گوشه ی آلبوم زندگی ات

که آن را قاب کرده ای

آري ني اگر گل بدهد، مي رسي از راه

غلامرضا طریقی — Sat, 25 Jul 2015 06:29:00 GMT

سر مي زند از کوچه ي ما، ماه، دوباره!

وقت گل ني مي رسي از راه، دوباره!

مي آيي و اين خانه ي ارواح به يمنت

پر مي شود از ماه - به ناگاه- دوباره

وا مي شود اين پنجره با دست تو، آن گاه

پر مي شود از اشک من اين چاه، دوباره

با اينکه محال است دلي که تو شکستي

از نو بشود آن دل دلخواه دوباره

مي جنگم و در صفحه ي شطرنج شب و روز

با يک حرکت مي کنمت شاه، دوباره!

آري ني اگر گل بدهد، مي رسي از راه

تا ناز کني -گرچه به اکراه- دوباره

اما نکند «وعده»ي ديگر بدهي و

چشمم بشود آينه ي راه، دوباره

يک بار دگر وعده بده «واو»بگو تا

با «واو» تو آهو بشود «آه» دوباره!

گنج رمضان پر زد و رنج رمضان ماند

محمدرضا طهماسبی — Wed, 15 Jul 2015 08:35:00 GMT

یخ زد به دل این شوق که دلسوخته باشیم

سرد است و نشد آتشی افروخته باشیم

سی قافله بگذشت از این دشت، مبادا

یوسف به زر ناسره بفروخته باشیم

زین قصّه ی پُر عمق، روا نیست که تنها

ما چاه و برادرکُشی آموخته باشیم

آن دلبر مه پاره عیان گشته و حیف است

کز شرم، نظر سوی زمین دوخته باشیم

گنج رمضان پر زد و رنج رمضان ماند

بی آن که از او سکّه ای اندوخته باشیم

یکی دستان باران را بگیرد

میلاد عرفان پور — Sun, 12 Jul 2015 09:12:00 GMT

یکی خشم زمستان را بگیرد

یکی شلّاق توفان را بگیرد

مبادا بر زمین افتد دوباره

یکی دستان باران را بگیرد

او چشم بست از کلمه بیست و پنج سال

رضا جعفری — Sat, 04 Jul 2015 06:09:00 GMT

بعد رکوع رکعت دوم شهید شد

در پیش چشم این همه مردم شهید شد

جرمش همین که نان جو می خورد سفره اش

این مرد هم به خاطر گندم شهید شد

عمری از آشتی خدا گفت و عاقبت

در راه رفع سوء تفاهم شهید شد

او چشم بست از کلمه بیست و پنج سال

تا خواست پا دهد به تکلّم شهید شد

تنها نگین درّ نجف رفت زیر خاک

این دُرّ آبدار نشد گم، شهید شد

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

محمدعلی مجاهدی — Sun, 28 Jun 2015 02:13:00 GMT

آیینه می شویم که دیدارمان کنند

از جلوه ی مکاشفه سرشارمان کنند

ای کاش اگر به بهت تماشا نمی رسیم

مهمان ته پیاله ی دیدارمان کنند

در انتظار دیدن خورشید مانده ایم

تا کی به دام جذبه گرفتارمان کنند

از چشمه ی تجلّی این جلوه زارها

یک جرعه کاش سهم شب تارمان کنند

در جاری زلال تر از زمزم پگاه

ای کاش مثل زمزمه، تکرارمان کنند

پیداست از پریدن پلک ستاره ها

هنگامِ آن رسیده که بیدارمان کنند

ای کاش در ادامه ی این راه ناگزیر

در انتخاب واقعه، ناچارمان کنند

باید عبور کرد از این سنگلاخ ها

تا در مسیر حادثه هموارمان کنند

روزی که مثل فطرت سبز بهاره ها

از برگ های زرد، سبکبارمان کنند:

از راست قامتی به همین قدر قانعیم

چیزی اگر شبیه سپیدارمان کنند

اشكی كه روی گونه ی من پا گذاشته است

سعید بیابانکی — Thu, 11 Jun 2015 05:58:00 GMT

دلتنگی مرا به تماشا گذاشته است

اشكی كه روی گونه ی من پا گذاشته است

همزاد با تمامی تنهایی من است

مردی كه سر به دامن صحرا گذاشته است

این كیست این كه غربت چشمان خویش را

در كوله‌ بار خستگی ‌ام جا گذاشته است

این كیست این كه این همه دل‌ های تشنه را

در خشكسال عاطفه تنها گذاشته است

خورشید چشم اوست كه هر روز هفته را

چشم انتظار مشرق فردا گذاشته است

چرا درخت شدی تا برادرم باشی؟

محمدسعید شاد — Wed, 20 May 2015 04:41:00 GMT

اگر شراب نبودی که در سرم باشی

چرا درخت شدی تا برادرم باشی؟

چرا شراب نبودی؟ چرا درخت شدی؟

که مثل آینه ای در برابرم باشی

بیا که باز نفهمی چقدر غمگینم

بیا که شاهد لبخند آخرم باشی

نه خواستی که بفهمی نه می توانستی

از این به بعد مگر زخم دیگرم باشی

تو تاج خار منی، بیش از این درنگ نکن!

مگر نیامده بودی که بر سرم باشی

دل، خرده شیشه نگیرد

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 18 May 2015 04:06:00 GMT

بام

بوم

بیم

کرکس ها با بال های آهنین

بر طبل ماه می کوفتند

دشمن حتی

به دف دف های فرشتگان

و خواب های معصوم کودکان هم نفوذ کرده بود

پنجره ها را

ضرب در گرفتیم

دل

خرده شیشه نگیرد

ما را به نگاه نازنینش بفروش

میلاد عرفان پور — Sun, 10 May 2015 04:20:00 GMT

ای عشق! که عطر یار ما را داری

رنگ دل بی قرار ما را داری

ما را به نگاه نازنینش بفروش

بفروش که اختیار ما را داری

سوپر استار و شهیر و بفروش

نسیم عرب امیری — Sun, 10 May 2015 04:07:00 GMT

«داشت عباس قلی خان پسری»

نازنین گل پسری، تاج سری

پسری با وجنات و خوش پوش

سوپر استار و شهیر و بفروش

از همه یک سرو گردن، سر بود

شغل این شازده، بازیگر بود

همه چیزش بر و بازویش بود

رنگ چشم و مدل مویش بود

[جای آن است که این جا بنده

عذرخواهی کنم از خواننده

بر و بازو چه کند بازیگر؟

چون که در کشور ما اهل هنر،

خط و خال و لب و ابرو دارند

پهلوان ها بر و بازو دارند]

نان خوش هیکلی اش را می خورد

با نگاهی دل و دین را می بُرد

عینهو مانکن پشت شیشه

بود مأمور نجات گیشه

هیچ با منتقدین کار نداشت

از مخاطب زدگی عار نداشت

بازی اش راحت و دلچسب و روان

باب دندان و بُت نسل جوان

گرچه دایم به خودش می بالید

از حواشی همه جا می نالید

می شد از سوی جراید به وفور

سوژه ی شایعه های ناجور

چاپ می شد بغل خانم «شین»

عکس او روی مجلّات وزین

بس که اندوه و پریشانی داشت

وحشت از رفتن مهمانی داشت

چند سالی به همین شکل گذشت

تا زد و قرعه ی بختش برگشت

وسط و فرق سرش خالی شد

وارد سن میان سالی شد

صورت و هیکلش از فرم افتاد

جای خود را به جوان تر ها داد

همه از دور و برش در رفتند

سمت یک چهره ی دیگر رفتند

لاجرم دلزده و سر در گم

رفت یک گوشه به دور از مردم

نه کسی بود به دادش برسد

نه کتابی که سوادش برسد

کسی از قاطبه ی چشم چران

ناز او را نخرد پنج قران

پهن در کنج اتاقش شده است

همدم گربه ی چاقش شده است

قصه ی چادرم کشدار شده است...

محمدتقی عزیزیان — Sat, 09 May 2015 05:32:00 GMT

این روزها که نیستی

گلوی تفنگ ها

تیر می کشد

درست مثل زانوی پدربزرگ

که باغچه را بیل می زند

که خاکریز بالا می آورد

این روزها که نیستی

اعصاب حوض ها

به هم ریخته است

و گنجشک ها

- سرِ ساعت -

قرص ماه را نوک می زندد

این روزها که نیستی

شاعران برایت حرف در می آورند

خیابان ها پشت سرم راه می افتند

پیاده روها تنه ام می زنند

با خط ریش هایی که کارشان به جای باریک می کشد

این روزها که نیستی

قصه ی چادرم

کشدار شده است

و سیاست مدارها

برای دیدن موهام

- که دست رویشان می کشیدی-

پروتکل امضاء می کنند

این روزها که نیستی

دلخوشم

تنها

به خاطراتی

که از دست قاب می افتد

و گل های قالی

خواهران خونی اند با من

از بس که سرخ بود، زبان درخت ها

محمدسعید میرزایی — Wed, 06 May 2015 05:53:00 GMT

پیچید مثل باد، میان درخت ها

سروی شکست در هیجان درخت ها

شاید تبر سؤال شگفتی ز باغ کرد

که باز مانده بود، دهان درخت ها

- پاییزمان دوباره سر از سینه می بُرند!

- دیگر به سر رسیده زمان درخت ها!

- نشنیده اید، هیچ، تبردارهای پیر

سوگند می خورند به جان درخت ها!

تنها همین که ریشه ی آنها به خون رسید

رنگ یقین گرفت، گمان درخت ها

آن سوی جاده های مه آلوده ی غروب

با ابر، بسته شد، چمدان درخت ها

پس هر درخت، دست تکان داد و دور شد؛

و روی جاده ماند، نشان درخت ها...

پاییز، نارسیده سر سبزشان بُرید؛

از بس که سرخ بود، زبان درخت ها

تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

فرناز بنی شفیع — Thu, 30 Apr 2015 04:21:00 GMT

قفس تا کی بماند در گمان این کبوترها؟
قفس را پاک کن از ازدحام سرد باورها

ببین! زخم تبر مانده ست بر پیشانی جنگل
و پشت هر کسی را می درد کابوس خنجرها

چه بارانی؟ که می بارد نمک بر زخم این کوچه
چه مهمانی؟ نمی کوبد کسی بر کوبه ی درها

درختان تا ابد میراث دار یادگاری ها
ولی ردّی ندارد از تو دیگر روح دفترها

دل تقویم ها پوسید از آدینه ها غربت
تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

می آید مرد در باران، می آید آسمان بر دوش
تو تعبیر همان مردی که از سمت صنوبرها ـ

می آید با پرستوها می آید لانه می سازد
به پیشش سارها، گنجشک ها، آری! کبوترها

می آید مرد در باران، تو تعبیر همان مردی
که می آیی از اقیانوس از آن سوی بندرها

پ ن: یک بیت از شعر حذف شده

8 سال کوه، 8 سال پرنده

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 25 Apr 2015 03:40:00 GMT

دهان باز جام های شیشه ای

و خنده ی فنجان ها

یعنی

حتی تصور کافی شاپ بر یک پل متحرک بین جنگ هم

خنده دار است

چه رسد به تشبیه دود سیگار

به چترابرهای برخاسته از باران خمپاره

اما من فقط

از زبان همین چیزها که دور و برم نشسته اند

می توانم با تو صحبت کنم

و مثلا بنویسم:

دل

که دریا

پیشانی

که آسمان

یکی با پری این آبی

یکی با پری آن آبی رفت

که سطری حماسی بپرد وسط و بگوید:

ای زنگار چرخ های زورخانه بر مچ

بیدار شوید

بزنید زنگ را

قرارمان با بی قراری دیر شد

اکنون

-جایی پایین تر از مدرسه ی امام خمینی در قم

نیمه ی شب ست و

شرافت دارد کنار بلوار جمهوری

همین طور که من داروگ را زیر لب هجی میکنم

لبخند ظرف ها و بساطی که بساطی نیست را

از روی میز جمع می کند

تا باز فردا

گلی بر سر کفش کتانی اش بزند و

دنبال کار اصنافش بدود

مرتضی و شهاب رفته اند

علی می خواهد

به سمت آذر و گلزار برود

بی هر اکنونی

من مانده ام و پایان این شعر

من مانده ام

و زنگ مین کهنه ای در نبض

که تماشای زخم های دیروز را در چشمم کوک می کند

و خون های ریخته بر کاغذ

که خشک شده است و

کم کم دارد رو به سیاهی می رود

این یادگار هشت ساعت جدل

در به در

بر سر واژه ای بی سقف

سال کوه

8 سال پرنده

8 سال فلش سروها رو به گرداب خورشید

که باز هم تنهایی ام را با شما قسمت می کنم و

پا روی قاشق را غرق در فکر رها

و می نویسم:

ما مانده ایم و

خاک

ما مانده ایم و این

خالی تلخ قهوه ای سوخته

هر هشت روز هفته دلم مبتلای تو

علیرضا بدیع — Sat, 25 Apr 2015 02:53:00 GMT

مردی پیاده آمده تا روستای تو
شعری شکفته روی لبانش برای تو

آورده لهجه های پر از دود شهر را
آرام شستشو بدهد در صدای تو

یک استکان طراوت گل های تازه دم
یک لقمه آفتاب سحر ناشتای تو

هر چار فصل، دامن چل تکه ات بهار
هر هشت روز هفته دلم مبتلای تو

در کوچه باغ های نشابور و «باغرود»
پیچیده ماجرای من و ماجرای تو

گه گاه اگر که سر به هوا می شوم چه عیب؟
گه گاه می زند به سر من هوای تو

جسم مرا بگیر، و در خود مچاله کن!
خواهد چکید از بدنم چشم های تو

!
!
!
این ردّ کفش نیست نشان تعجب است
روییده وقت رفتنت از رد پای تو...

گیرم تمام باغچه را زیر و رو کنند

پانته آ صفایی بروجنی — Fri, 24 Apr 2015 02:28:00 GMT

بیل و کلنگ و ریشه بُر و گاوآهن اند

دارند روستای مرا شخم می زنند

دارند دانه دانه درختان سبز را

با داس و تیشه، از کمر، از ریشه می زنند

اینجا در آسمان همه ی شب ستاره ها

مانند شمع های عزاخانه روشن اند

اینجا تمام روز زنانی سیاه پوش

در سوگ سروهای جوان، موی می کَنند

گیرم تمام باغچه را زیر و رو کنند

شایع کنند غنچه و پروانه دشمن اند

گیرم که زیرِ ضربِ تبرهای تیزشان

حتی درخت های تنومند بشکنند...

من جلگه ی وسیع شمالم، چه می کنند

با این همه جوانه که در سینه ی من اند؟

دانش و علم و فضل سیری چند؟

نسیم عرب امیری — Tue, 21 Apr 2015 04:39:00 GMT

پسری گیر داده بود،مدام

وقت و بی وقت، دم به دم، یک بند

که «پدر! جزوه و کتاب بخر

تست کنکور «گاج» و «دانشمند»

بفرستم کلاس رایانه

«کورل» و«اکسل» و«اتوکد لند»

تا که با علم و دانش و تحصیل

بشود دست من به جایی، بند

وقت کنکور، انتخاب کنم

رشته ای باب طبع و باب پسند

در همین اصفهان قبول شوم

نه قم و بهبهان، نه شوش و زرند»

پدرش شب کلافه و خسته

کت و شلوار را که از تن کند،

دست و صورت نشسته، سیگاری

گوشه ی لب گذاشت با غرولند

سپس آهی کشید و سرجنباند

سرفه ای کرد و گفت: «ای فرزند

از چه هی بی خودی برای خودت

سر هم می کنی چرند وپرند؟

دست ارباب معرفت کوتاه

بخت افراد بی سواد بلند

می شود آن که بی سواد تر است

بیشتر پولدار و ثروتمند

علم تاریخ و طب و جغرافی

همه کذب است و حقّه و ترفند

فرضاً اصلاً چه کار دارم من

با فلان شاه غزنوی یا زند؟

یا به من چه که پنگوئن بالفرض

مال قطب است یا گروئنلند؟

جای حفظ مساحت سبلان

شده ام صاحب سه دانگ سهند

گر ببینی، مبلّغان سواد

همه خوش باورند و خالی بند

خود حافظ مگر نمی برده

سمت بنگال و آن حوالی قند؟

تازه آن هم به این بهانه که هند

طوطیانش شکر شکن بشوند

فکر نان کن که خربزه آب است

دانش و علم و فضل سیری چند؟»

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

محمدسعید شاد — Tue, 14 Apr 2015 05:35:00 GMT

جهان تهاجم سنگ است، کودکانه و شاد

از آنچه با سر ديوانه مي کند فرياد

زمانه سفله پسند است، هرکه خم نشود

جز از طريق شکستن نمي رسد به مراد

شکست، مذهب رندان نابهنگام است

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

بهار با هيجاني شگرف آمد و برد

تو را به سير درختان گل، مرا از ياد

براي آن که غريب است، هيچ فرقي نيست

ميان جوي خيابان و آب رکناباد

اگر نرفتم و ماندم کمي تحمل کن

اگر نرفتم و ماندم، بقاي عمر تو باد!

نظر عشق چنين است،نپرسيد چرا

قاسم صرافان — Mon, 23 Mar 2015 05:25:00 GMT

گل من نقش زمين است نپرسيد چرا؟

کار پاييز همين است نپرسيد چرا؟

زني افتاد و رگ غيرت عالم نگريست

نظر عشق چنين است نپرسيد چرا؟

گاه مردي که جهان دور سرش مي گردد

بي کس و کارترين است نپرسيد چرا؟

تا نرنجد دل من، فاطمه هرچند که ديد

حيدرش خانه نشين است نپرسيد چرا؟

بي جواب است سلامم نه تعجب نکنيد

آخر اين شهر، مدينه است نپرسيد چرا؟

آقا! ببین چه مشغله ی عاشقانه ای ست...

مجتبی احمدی — Fri, 13 Mar 2015 05:22:00 GMT

این شور تازه، هلهله ی عاشقانه ای ست

آهنگ پای قافله ی عاشقانه ای ست

«حسنت به اتفاق ملاحت» که می رسد

حسن ختام سلسله ی عاشقانه ای ست

نام تو می برند به آوای زیر و بم

دل می تپد؟...نه! زلزله ی عاشقانه ای ست

کارم نوشتن است به امید خواندنت

آقا! ببین چه مشغله ی عاشقانه ای ست...

در دوری ات قصیده ی درد است این غزل

هرچند شعر یک دله ی عاشقانه ای ست

عاشق، درست اینکه شکایت نمی کند

گاهی، ولی گله، گله ی عاشقانه ای ست

گاهی همین «کجایی؟» و «کی می رسی؟» عزیز!

هرچند سخت، مسئله ی عاشقانه ای ست

اصلاً همین که جمعه ی این هفته هم گذشت

اما هنوز فاصله ی عاشقانه ای ست...

انگار صبر بغض گلویم تمام شد

اینک شروع مرحله ی عاشقانه ای ست

با چشم خیس، شعر تری می نویسمت

آن را فقط بخوان! صله ی عاشقانه ای ست

بگذار امشب با خودم باشم

میلاد عرفان پور — Sun, 08 Mar 2015 07:09:00 GMT

آهسته تر این جا قدم بردار

تنهایی ام را محترم بشمار

از کودکی ما همنشین بودیم

از کودکی دیوانه ام انگار

دیگر چه در سر پخته ای؟ ای شعر!

بسیار خامم کرده ای، بسیار

این واژه های بی سر و تَه چیست؟

بیزارم از این واژه ها، بیزار

یک شب به توصیف جدایی رفت

یک شب به شرح قصّه ی دیدار

بگذار امشب با خودم باشم

تنها یک امشب راحتم بگذار

بگذار مثل دیگران باشم

تکرار در تکرار در تکرار...

کجاست صاعقه ی روشنی که من بودم

غلامرضا طریقی — Sun, 08 Mar 2015 05:48:00 GMT

کجاست صاعقه ی روشنی که من بودم

دریغ از من دیگر منی که من بودم

بدا به همت خورشید تیره روز که خواست

بدل به قطره شود بهمنی که من بودم

خمیده تر شدم از بس که سر به سنگ زدم

حریف کوه نشد سوزنی که من بودم

زمانه سر به سر من گذاشت چون ترسید

تبرشکن بشود گردنی که من بودم

خوشا که پنجره ای رو به روز گشت و دریغ

که وقف تیغ نشد آهنی که من بودم!

دلم بینِ در و دیوار مانده

میلاد عرفان پور — Wed, 04 Mar 2015 06:07:00 GMT

من و این داغِ در تکرار مانده

من و این آتشِ بیدار مانده

مپرس از من چرا دلتنگ هستم

دلم بینِ در و دیوار مانده

بادها...

مریم سقلاطونی — Sat, 28 Feb 2015 05:44:00 GMT

بادها
هر شب در جنوب
خیمه می زنند
بادها
بوی ابریشم می دهند
بادها
هر شب
روی تلی از خاک
تفحص می کنند
گوشه ی پلاکی
تکه ای از پیشانی بند
و بندی از پوتین...
بادها
زودتر از چشمان من
به زیارت
می آیند
بادها می آیند
از جنوب
با گل هایی که بیرق خاکند
وای بر ما!
اگر بیرق هامان
افراشته نیست!

تا یک وجب از خاک جهان مال تو باشد

غلامرضا طریقی — Thu, 26 Feb 2015 05:20:00 GMT

بگذار زمین زیر پر و بال تو باشد

خورشید نماینده ی فعال تو باشد

بگذار پس از این همه حرافی بی ربط

خط های جهان جمله در اشغال تو باشد

هر چند خداوند «غزل» را به بشر داد

تا شعر برازنده ی امثال تو باشد

اوضاع جهان بدتر از آن است که بالکل

مضمون غزل فلسفه ی خال تو باشد

یک عمر قرار است به هر خاک بیفتی

تا یک وجب از خاک جهان مال تو باشد

سیمرغ شوی بگذری از قاف به قاشق

تا مرغ نحیفی نوک چنگال تو باشد

با این همه بگذار به جای جدلی پوچ

در این جگر سوخته جنجال تو باشد

به آن که زود رفته است

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 26 Feb 2015 04:35:00 GMT

گلدسته های مسجد انگار

دو شهید

دو دسته گل

تقدیم کنند به هم

یکی به آنکه زود رفته است

یکی به آن که دیر می آید

و گنبد انگار

کلاهخود روح بزرگ کودکان فرداست

روزی که پندارشان آن قدر بال گسترده

که

پنجره

آسمان خراش ها هم نمی توانند

مسیرشان را تا شکاف ابر

دنبال کنند